تاثیر «همکاری مربی پرورشی و والدین» در پیشگیری از آسیب های اجتماعی در دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر همکاری میان مربیان پرورشی و والدین بر پیشگیری از آسیب های اجتماعی و ناسازگاری های رفتاری دانش آموزان در مقطع متوسطه اول انجام شده است. با توجه به افزایش نرخ رفتارهای پرخطر در دوران بلوغ، ضرورت ایجاد یک ساختار حمایتی هماهنگ میان خانه و مدرسه بیش از پیش احساس می شود. برای دستیابی به اهداف پژوهش، از روش توصیفی-همبستگی و رویکرد پیمایشی استفاده شد. جامعه آماری پژوهش شامل والدین و مربیان پرورشی مدارس منتخب در منطقه [نام منطقه] بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه بندی شده، حجم نمونه [مثلا: ۳۸۰] نفر تعیین و از آن ها پرسشنامه های استاندارد «همکاری خانه-مدرسه» و «مقیاس ناسازگاری اجتماعی» گردانده شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS از طریق آزمون های همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند تا نقش تعاملات مربی-والدین در پیش بینی رفتارهای دانش آموزان مشخص گردد (رضایی، ۱۴۰۲).یافته های پژوهش نشان داد که رابطه معناداری میان کیفیت همکاری مربیان پرورشی و والدین با کاهش میزان ناسازگاری های اجتماعی دانش آموزان وجود دارد. نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن است که «اعتماد متقابل» و «ارتباطات نظام مند» دو عامل کلیدی در پیش بینی کاهش رفتارهای پرخطر هستند؛ به طوری که افزایش کیفیت تعاملات میان دو گروه، به طور مستقیم منجر به کاهش رفتارهای انزواطلبانه و پرخاشگرانه در دانش آموزان می شود. همچنین مشخص شد که عدم هماهنگی در قواعد تربیتی میان محیط خانه و مدرسه، یکی از اصلی ترین عوامل افزایش آسیب پذیری های اجتماعی دانش آموزان است. بر اساس این نتایج، پیشنهاد می شود که ساختارهای آموزشی از مدل های سنتی اطلاع رسانی فراتر رفته و به سمت طراحی پروتکل های مشارکت فعال و کارگاه های مهارت آموزی مشترک برای والدین و مشاوران حرکت کنند. این رویکرد می تواند بستری امن برای رشد اجتماعی سالم دانش آموزان فراهم آورده و نرخ بروز آسیب های رفتاری را در محیط های آموزشی به حداقل برساند (احمدی، ۱۴۰۳).

کلیدواژه ها:

همکاری خانه و مدرسه ، مربی پرورشی ، والدین ، ناسازگاری اجتماعی ، پیشگیری از آسیب های اجتماعی ، سلامت اجتماعی دانش آموزان