بررسی اثر بخشی آموزش مهارت های ابراز وجود بر قضاوت اخلاقی، یادگیری خودراهبر و شایستگی اجتماعی دانش آموزان دختر دوره متوسطه شهر کرمان

این پژوهش با هدف بررسی اثر بخشی آموزش مهارت های ابراز وجود بر قضاوت اخلاقی، یادگیری خودراهبر و شایستگی اجتماعی دانش آموزان دختر دوره متوسطه شهر کرمان انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی است این پژوهش نیمه آزمایشی با دو گروه آزمایش و کنترل در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون می باشند. جامعه آماری این پژوهش، شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره متوسطه شهر کرمان در سال ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. برای انتخاب نمونه ابتدا از بین ۵ مدرسه متوسطه دخترانه شهر کرمان ، به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای دو مرحله ای ابتدا یک مدرسه و سپس یک کلاس به صورت تصادفی انتخاب شد. از بین افراد به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش ۳۰ نفر و در گروه کنترل ۳۰ نفر قرار داده شدند. ابزار اندازه گیری سه پرسشنامه یادگیری خودراهبر توان و همکاران (۲۰۰۵) پرسشنامه قضاوت اخلاقی رست و همکاران (۲۰۱۲)،پرسشنامه شایستگی اجتماعی اسمیت و بتز (۲۰۰۰) و آموزش مهارت های ابراز وجود مبتنی بر پکیج آموزشی رفتارهای ابراز وجود بک و رئوس(۲۰۱۴) شامل ۹ جلسه ۴۵ دقیقه ای به صورت هفته ای دو جلسه برگزار شد.در این پژوهش جهت تحلیل یافته ها از نرم افزار ۲۶spss و جهت بررسی فرضیه های پژوهش از آزمون تحلیل کوواریانس استفاده شد. نتایج بدست آمده از تجزیه و تحلیل داده ها، نشان داد: تفاوت بین دو گروه گواه و آزمایش از نظر آماری در سطح معناداری (p<۰.۰۰۱) معنا دار می باشد و نتایج حاکی از آن است که آموزش مهارت های ابراز وجود بر قضاوت اخلاقی، یادگیری خودراهبر و شایستگی اجتماعی دانش آموزان دختر دوره متوسطه شهر کرمان اثربخش بوده است.

کلیدواژه ها:

: آموزش مهارت های ابراز وجود ، قضاوت اخلاقی ، یادگیری خودراهبر ، شایستگی اجتماعی.