گستره ی عصمت انبیا از دیدگاه خواجه نصیرالدین طوسی

عصمت انبیا از مباحث بنیادین کلام اسلامی و از ارکان اساسی تبیین نبوت در اندیشه ی امامیه است. خواجه نصیرالدین طوسی، به عنوان یکی از برجسته ترین متکلمان امامیه، عصمت را از لوازم ضروری نبوت دانسته و آن را به حوزه ی دریافت و ابلاغ وحی محدود نمی سازد، بلکه شمول آن را در همه ی شئون گفتاری، رفتاری، فردی و اجتماعی پیامبران پی می گیرد. مسئله ی اصلی این پژوهش، تبیین گستره ی عصمت انبیا در اندیشه ی خواجه نصیرالدین طوسی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که از منظر خواجه، عصمت صفتی الهی و مبتنی بر لطف است که در پرتو آن، پیامبر با وجود قدرت بر گناه، از معصیت و ترک طاعت مصون می ماند. بر این اساس، انبیا از آغاز تا پایان عمر، پیش و پس از بعثت، از همه ی گناهان کبیره و صغیره، عمدی و سهوی، و نیز از سهو، نسیان و خطا در آنچه با جایگاه هدایتی آنان پیوند دارد، منزه اند. همچنین هرگونه امر منفر جسمی، اخلاقی، نسبی و رفتاری که موجب سستی اعتماد مردم و اختلال در پذیرش پیامبر شود، از ساحت آنان نفی می گردد. بنابراین، در اندیشه ی خواجه نصیرالدین طوسی، عصمت وصفی فراگیر است که تحقق کامل غرض بعثت و وثوق به نبی بر آن استوار است.

کلیدواژه ها:

عصمت انبیا ، خواجه نصیرالدین طوسی ، نبوت ، لطف ، وثوق ، منفرات