بررسی تعیین مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خودکارآمدی افراد مبتلا به سرطان پستان

هدف از پژوهش حاضر بررسی مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خودکارآمدی افراد مبتلا به سرطان پستان بود. این مطالعه کمی، کاربردی و با طرح نیمه آزمایشی بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه افراد مبتلا به سرطان پستان مرکز سرطان بهنام دهش پور در سال ۱۴۰۴ بودند. انتخاب این گروه سنی به دلیل حساسیت های خاص روانی و عاطفی در مواجهه با بیماری های جدی سرطان انجام شده است. در این پژوهش، از روش نمونه گیری تصادفی ساده استفاده شد. از میان جامعه آماری، ۴۰ زن مبتلا به سرطان پستان انتخاب شدند. این افراد به دو گروه کنترل و آزمایش تقسیم شدند که هر گروه شامل ۲۰ نفر بود. تقسیم بندی تصادفی به افزایش قابلیت تعمیم نتایج پژوهش کمک کرده و از بروز سوگیری های احتمالی جلوگیری می کند. ابزارگرد آوری دادها مقیاس خودکارآمدی عمومی شواتزر و جروسلم بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار spss نسخه ۲۶ انجام شد. در این پژوهش برای تجزیه و تحلیل داده های بدست آمده و برای بررسی فرضیه و تعیین تاثیر مداخله بر روی گروه آزمایش و ارزیابی تفاضل نمرات دو گروه در فاصله پیش آزمون و پس آزمون از تجزیه و تحلیل کوواریانس (MANCOVA) استفاده شد. یافته ها ی پژوهش نشان داد که مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خودکارآمدی افراد مبتلا به سرطان پستان تاثیر دارد. بر اساس یافته های این پژوهش، به متخصصان حوزه سلامت و روان شناسان بالینی توصیه می شود از پروتکل درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به عنوان یک مداخله موثر و غیردارویی در جهت ارتقای خودکارآمدی و توانمندسازی زنان مبتلا به سرطان پستان در مراکز درمانی و کلینیک های روان شناختی استفاده نمایند.

کلیدواژه ها:

آموزش پذیرش و تعهد ، خودکارآمدی ، سرطان پستان.