بررسی رابطه بین ویژگی های فردی با پیشرفت تحصیلی در بین دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر تهران در سال ۱۴۰۵

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان ویژگی های فردی (شامل سن، شغل مادر، تعداد اعضای خانواده، و سابقه تحصیلی گذشته) با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان دختر مشغول به تحصیل در پایه های هفتم، هشتم و نهم مدارس متوسطه اول شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. به دلیل محدودیت های زمانی و دسترسی، ۲۳۰ دانش آموز به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده های مورد نیاز با استفاده از یک پرسشنامه آنلاین گردآوری گردید. روایی محتوایی پرسشنامه توسط متخصصان علوم تربیتی تایید شد. برای تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و نرم افزار اس پی اس اس نسخه ۲۴ استفاده گردید. یافته های پژوهش نشان داد که بین سابقه تحصیلی گذشته (معدل سال تحصیلی قبل) و پیشرفت تحصیلی فعلی (معدل نیم سال اول) رابطه مثبت و معناداری در سطح ۱ ۰/۰ وجود دارد. با این حال، بین سن و تعداد اعضای خانواده با پیشرفت تحصیلی رابطه معناداری مشاهده نشد. همچنین نتایج آزمون تی مستقل نشان داد که بین دانش آموزان دارای مادر شاغل و غیر شاغل از نظر پیشرفت تحصیلی تفاوت معناداری وجود ندارد. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که عملکرد تحصیلی گذشته، مهم ترین پیش بینی کننده برای موفقیت تحصیلی آتی در این گروه سنی است و متغیرهای فردی مانند سن و وضعیت اشتغال مادر نقش تعیین کننده ای در این زمینه ندارند.

کلیدواژه ها:

ویژگی های فردی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان دختر ، مقطع متوسطه اول ، شهر تهران