HPV و سرطان دهانه رحم: از اپیدمیولوژی تا واکسن های نوین

ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) شایع ترین عفونت مقاربتی در جهان است که نقش مهمی در بروز ضایعات پیش سرطانی و سرطان های وابسته به دستگاه تناسلی، به ویژه سرطان دهانه رحم، ایفا می کند. این مقاله مروری با جستجو در پایگاه های Scopus-PubMed-Web of Science بین سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴ با هدف بررسی جنبه های اپیدمیولوژیک – پاتوژنز – پاسخ ایمنی و پیشرفت های نوین در واکسن های پیشگیرانه و درمانی HPV انجام شد. نتایج نشان می دهد که اگرچه واکسن های پروفیلاکتیک (مانند Gardasil-۹ و Cervarix) نقش چشمگیری در پیشگیری داشته اند و به طور موثری از سرطان های مرتبط با HPV جلوگیری می کنند، با این حال، محدودیت هایی در پوشش انواع مختلف HPV وجود دارد که نیاز به توسعه واکسن های پیشرفته تر با طیف وسیع تر احساس می شود. علاوه بر این، پاسخ ایمنی متفاوت در افراد مختلف و پایداری محدود واکسن ها از دیگر چالش های مهم است که بر اثربخشی واکسن ها تاثیر می گذارد. در زمینه درمان، واکسن های درمانی برای ضایعات و سرطان های مرتبط با HPV هنوز در مراحل تحقیقاتی قرار دارند و برای اثربخشی بیشتر، نیاز به ترکیب با روش های درمانی مکمل مانند ایمونوتراپی و ژن درمانی دارند. موانع اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی همچنان مانع از دستیابی به پوشش واکسیناسیون جهانی مطلوب می شوند. در نهایت، نیاز به انجام کارآزمایی های بالینی جامع برای ارزیابی ایمنی و اثربخشی واکسن های نوین در جمعیت های مختلف به شدت احساس می شود. توسعه واکسن های درمانی و رویکردهای نوین می تواند آینده درمان این عفونت را متحول کند.

کلیدواژه ها:

ویروس پاپیلومای انسانی ، سرطان دهانه رحم ، ژنوتیپ پرخطر ، واکسن پروفیلاکتیک ، ضایعات پیش سرطانی