بررسی اثر عصاره آبی و الکلی آویشن شیرازی (Thymus vulgaris Shirazi) در درمان هلیکوباکتر پیلوری

زمینه: هلیکوباکتر پیلوری یک باکتری مارپیچی شکل گرم منفی و میکروآئروفیل با ۴ تا ۶ فلاژل است که معده انسان تنها زیستگاه اختصاصی آن محسوب می شود. ژن های CagE، CagT، VacA، BabA و CagA از مهم ترین فاکتورهای بیماری زای این باکتری هستند و سویه های مختلف آن از نظر بیماری زایی تفاوت دارند هدف: بررسی اثرات عصاره ها و ترکیبات گیاهان دارویی بر هلیکوباکتر پیلوری و نقش آن ها در کنترل مقاومت آنتی بیوتیکی این باکتری است. روش ها: این مطالعه مروری بر پژوهش های اخیر انجام شده است. یافته ها: مطالعات نشان می دهند که هلیکوباکتر پیلوری مقاومت بالایی نسبت به آنتی بیوتیک های رایج دارد؛ شامل مترونیدازول (۷۹%)، کوئینولون ها (۴۵–۵۹%)، تتراسایکلین (۳۹%)، کلاریترومایسین (۳۴%)، آموکسی سیلین (۲۷%) و فورازولیدون (۲۴%). مقاومت به مترونیدازول و کلاریترومایسین یکی از دلایل شکست درمان است. در این میان عصاره های گیاهان دارویی، به ویژه عصاره های آبی، اثرات ضدباکتریایی قابل توجهی بر این باکتری دارند و تیمول و کارواکرول مهم ترین اجزای فعال آن ها هستند. هلیکوباکتر پیلوری می تواند باعث التهاب شدید معده و سرطان معده شود و مسیر CagA نقش کلیدی در بیماری زایی دارد. نتیجه گیری: عصاره ها و ترکیبات گیاهان دارویی به عنوان منابع طبیعی بالقوه برای مهار هلیکوباکتر پیلوری مطرح هستند و می توانند به عنوان راهکار مکمل در درمان عفونت های مقاوم به آنتی بیوتیک مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

هلیکوباکتر ، مترونیدازول ، آویشن ، فورازولیدون