نقش ویروس ها در سرطان زایی

عفونت های ویروسی از عوامل موثر در سرطان زایی هستند که منجر به چالش های قابل توجهی در سلامت عمومی می شوند. این بررسی سیستماتیک با هدف ترکیب دانش فعلی در مورد مکانیسم های تحول سلولی ویروسی و ارتباط آنها با سرطان های مختلف انجام شده است. یافته های اخیر مطالعات، مکانیسم های کلیدی سرطازایی، ازجمله ادغام مستقیم ویروس در ژنوم میزبان، بیان انکوژن های ویروسی و مسیرهای غیرمستقیم مانند التهاب مزمن و فرار از سیستم ایمنی را آشکار می کنند. برای افزایش سرطان زایی، عوامل متعددی باید هماهنگ شود. تغییر ژنوم سلولی پس از مواجهه با یک ماده سرطان زا، در صورت جلوگیری از آپوپتوز و عدم موفقیت سیستم ایمنی در حذف سلول تغییرشکل یافته، ممکن است منجر به بدخیمی شود. عوامل عفونی ممکن است این خواص را اعمال کرده و سلول میزبان را تغییر شکل دهند. ویروس های مرتبط با سرطان انسان به عنوان ویروس های تومور، شناخته می شوند. اکثر آنها قادر به ادغام در ژنوم میزبان هستند و توانایی جاودان کردن سلول هدف را دارند تا بتوانند تکثیر خود را انجام دهند. سلول آلوده ژن های ویروسی را بیان می کند که قادر به القای رشد، تکثیر و جلوگیری از آپوپتوز سلولی هستند. این بررسی بر ویروس اپشتین بار، ویروس پاپیلومای انسانی، ویروس هپاتیت C، ویروس هپاتیت B، ویروس هرپس انسانی ۸ و ویروس لوسمی سلول T انسانی تمرکز دارد، زیرا آنها به عنوان عوامل ایجادکننده سرطان انسان شناخته شده اند. درک مکانیسم تکثیر ویروسی ممکن است اهداف جدیدی را برای توسعه درمان ویروسی خاص فراهم کند که ممکن است نه تنها بر عفونت های ویروسی، بلکه در سرطان انسان نیز تاثیر داشته باشد.

کلیدواژه ها:

سرطان زایی ، ویروس ، عفونت های ویروسی ، ژنوم