کرونا ویروس و رویکردهای نوین درمانی

خانواده Coronaviridae شامل ویروس های RNA تک رشته ای مثبت با بزرگ ترین ژنوم در میان ویروس های RNA است و طی دو دهه اخیر نقش مهمی در بروز بیماری های نوپدیدی مانند سارس، مرس و در نهایت کووید-۱۹ داشته است. بیماری کووید-۱۹ که عامل آن SARS-CoV-۲ است، نخستین بار در سال ۲۰۱۹ شناسایی شد و به سرعت به یک همه گیری جهانی تبدیل گردید. ظهور جهش های متعدد در ژنوم این ویروس، به ویژه در ژن رمزگذار پروتئین اسپایک، به شکل گیری سویه های جدیدی همچون دلتا و امیکرون انجامید و بر سرایت پذیری، شدت بیماری و پاسخ ایمنی تاثیر گذاشت. پروتئین اسپایک با زیرواحدهای S۱ و S۲، از طریق اتصال به گیرنده ACE۲ و غالبا با میانجی گری پروتئاز TMPRSS۲، ورود ویروس به سلول های هدف را تسهیل می کند. SARS-CoV-۲ با استفاده از مکانیسم های گریز از ایمنی، از جمله مهار مسیرهای اینترفرونی و اختلال در عملکرد سلول های T سیتوتوکسیک، سبب کاهش کارآمدی پاسخ ایمنی میزبان می شود. در برخی بیماران، فعالیت بیش ازحد سیستم ایمنی به بروز طوفان سیتوکینی و در نهایت آسیب بافتی و نارسایی اندام ها منجر می گردد. در طی همه گیری، راهبردهای درمانی گوناگونی مورد بررسی و استفاده قرار گرفته است؛ از جمله داروهای ضدویروسی مانند رمدسیویر، فاویپیراویر و مولنوپیراویر، درمان های مبتنی بر پلاسما، تعدیل کننده های ایمنی، واکسن های mRNA و نیز ترکیبات ضدالتهابی طبیعی مانند اسپیرولینا. باوجود کاهش گسترده موارد شدید بیماری، کووید-۱۹ همچنان تهدیدی قابل توجه باقی مانده و پژوهش ها در زمینه درک پویایی های ویروس و توسعه گزینه های درمانی موثر همچنان ادامه دارد.

کلیدواژه ها:

SARS-CoV-۲ ، کووید-۱۹ ، اسپایک ، اسپرولینا