پلیوماویروس BK پس از پیوند کلیه: تبدیل یک تهدید به یک چالش قابل کنترل

پیوند کلیه موثرترین درمان برای نارسایی پیشرفته کلیوی است، اما عفونت با پلیوماویروس (BKPyV) BK یک عارضه جدی پس از پیوند محسوب می شود. این ویروس که در بیش از ۹۰٪ بزرگسالان به صورت نهفته وجود دارد، در پی سرکوب سیستم ایمنی فعال شده و می تواند منجر به نفروپاتی مرتبط با ویروس (BKPyVAN) BK گردد؛ عارضه ای که در صورت عدم مدیریت، خطر از دست رفتن پیوند را به طور چشمگیری افزایش می دهد. پاتوژنز ناشی از تعامل عوامل ویروسی (مانند آنتی ژن توموری بزرگ (LT-Ag)، بازآرایی های ناحیه غیرکد کننده کنترلی (NCCR) و پاسخ ایمنی میزبان است. تشخیص زودهنگام از طریق پایش منظم بار ویروسی در پلاسما (PCR) و بررسی ادرار حیاتی است. از آنجا که هیچ داروی ضدویروسی اختصاصی تایید شده ای وجود ندارد، سنگ بنای درمان، کاهش کنترل شده و مرحله ای داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی (مانند مایکوفنولات و تاکرولیموس) است که در اغلب موارد به پاکسازی وجود ویروس های خون منجر می شود. درمان های کمکی مانند لفلونومید، Intravenous immunoglobulin (IVIG) و سیدوفوویر نیز در موارد خاص به کار می روند. امیدهای آینده بر پیشگیری متمرکز است، با توسعه واکسن های نوین مانند واکسن های مبتنی بر ذرات شبیه ویروس (VLP)، واکسن های mRNA چنداپیتوپی و واکسن های پپتیدی طراحی شده با ایمونواینفورماتیک که در مدل های حیوانی نتایج امیدوارکننده ای نشان داده اند و انتظار می رود تا پایان دهه ۲۰۲۰ به مرحله بالینی برسند. در مجموع، با ترکیب تشخیص زودهنگام، تعدیل سرکوب سیستم ایمنی و در آینده نزدیک، واکسیناسیون، BKPyVAN به یک چالش قابل کنترل و پیشگیری تبدیل خواهد شد.

کلیدواژه ها:

پولیوما ویروس انسانی BK ، نفروپاتی وابسته به ویروس BK ، واکسن ، پیوند عضو