استفاده از سلول های بنیادی برای درمان بیماری لوکوسیت ادهیژن

مقدمه: سلول های بنیادی نقش مهمی در پزشکی ترمیمی به دلیل قابلیت های تکثیر و تمایز خود ایفا می کنند. با این حال، چالش اصلی در تنظیم و کنترل این قابلیت ها برای اهداف درمانی است. نقص چسبندگی لکوسیت که ناشی از نقص در بتا-۲ اینتگرین ها (مانند CD۱۸) است تقریبا به تازگی کشف شده و یک عارضه ژنتیکی بوده، به طور اتوزومال مغلوب منتقل می شود. هدف: در این پژوهش به بررسی مروری نتایج استفاده از سلول های بنیادی برای درمان بیماری لوکوسیت ادهیژن پرداخته شد. نتایج: درمان ژنی یک روش نوآورانه برای درمان نقص های ایمنی اولیه (PIDs) است که از پیوند سلول های بنیادی هماتوپوئتیک اتولوگ برای رساندن نسخه های اضافه شده یا ویرایش شده از ژن های گم شده یا عملکرد نادرست استفاده می کند. مطالعات اخیر از وکتورهای لنتی ویروسی استفاده کرده اند که در آن ها عناصر تقویت کننده تکرارهای طولانی انتهایی در طول رونویسی معکوس خود-غیرفعال می شوند (وکتورهای SIN). این وکتورهای SIN پروفایل های ایمنی بسیار خوبی دارند و تاکنون هیچ ژنوتوکسیسیته بالینی قابل توجهی ایجاد نکرده اند. درمان ژنی با موفقیت چندین PID از جمله نقص ایمنی ترکیبی شدید آدنوزین دآمیناز (SCID)، SCID وابسته به X، SCID آرتیمیس، سندرم ویسکوت-آلدریچ، بیماری مزمن گرانولوماتوز وابسته به X و نقص چسبندگی لکوسیت نوع I را درمان کرده است. هر دو وکتور گامارترویروسی (GV) و لنتی ویروسی (LV) تمایل به ادغام در نزدیکی یا داخل ژن های فعالا رونویسی شده را نشان داده اند. نتیجه گیری: نرخ موفقیت بالای درمان ژنی اتولوگ برای ADA SCID نشان داد که درمان ژنی ممکن است از نظر اثربخشی بالقوه معادل با پیوند اهداکننده همسان خواهر و برادر در نظر گرفته شود. جایگزینی سلول های بنیادی هماتوپوئتیک بیمار که حامل ژن معیوب PID هستند با سلول های بنیادی هماتوپوئتیک آلوژنیک از یک اهداکننده سالم می تواند منجر به تولید سلول های خونی ژنتیکی طبیعی و بازسازی ایمنی شود. با این حال، تفاوت های ایمنی شناختی بین بیمار و اهداکننده می تواند به عوارض قابل توجهی منجر شود؛ از جمله رد پیوند یا حمله سلول های ایمنی اهداکننده به دریافت کننده – بیماری پیوند علیه میزبان (GVHD).

کلیدواژه ها:

نقص چسبندگی لوکوسیت ، سلول های بنیادی ، درمان ژنی ، وکتورهای ویروسی ، گامارتروویروس ، لنتی ویروس