مطالعه تطبیقی معنا شناسی واژه آننده( بهجت، شادی معنوی) از دیدگاه کوماراسوامی و ملاصدرا

بهجت یا شادی معنوی، مفهومی بنیادین در نظام های فکری معنویت محور است که ریشه در تجربه ی شهودی انسان از اتصال با حقیقت متعالی دارد. پژوهش حاضر با روش تحلیلی_ تطبیقی، در پی بررسی مفهوم بهجت در اندیشه های آناندا کوماراسوامی، اندیشمند سنت گرای هندی، و ملاصدرا، فیلسوف برجسته حکمت متعالیه، بوده است. و به تبیین اشتراکات و تمایزات این دو دیدگاه پرداخته است نتایج تحقیق نشان می دهد که در نظام فکری کوماراسوامی، بهجت یا «آننده» از ویژگی های ذاتی حقیقت مطلق (برهمن) بوده و از طریق تجربه ی هنری، عرفانی و هماهنگی با سنت قدسی قابل درک است. در مقابل، ملاصدرا بهجت را حالتی وجودی می داند که از طریق سیر عقلانی و شهودی نفس در مسیر قرب به مبدا هستی حاصل می شود. و نشان می دهد که در هر دو نظام، شادی حقیقی امری فراتر از احساسات روانی و به مثابه تجربه ی حضور در مرتبه ای برتر از وجود درک می شود. این مقایسه می تواند افق های جدیدی در فهم معنویت سنت گرایانه و پیوند آن با فلسفه اسلامی بگشاید.

کلیدواژه ها:

بهجت ، آننده ، کوماراسوامی ، ملاصدرا ، شادی معنوی ، حکمت متعالیه ، فلسفه تطبیقی