کارکردهای خانواده در نظام تربیتی نهج البلاغه و راهکارهای مقابله با آسیب های فرهنگی

خانواده در اندیشه ی اسلامی و به ویژه در نهج البلاغه، بنیادی ترین نهاد تربیتی و فرهنگی جامعه است؛ نهادی که سلامت آن با سلامت ایمان، اخلاق و فرهنگ نسل ها گره خورده است. امروزه هجوم نرم آسیب های فرهنگی، کارکردهای تربیتی خانواده را تهدید کرده و ضرورت بازخوانی آموزه های اصیل دینی را دوچندان نموده است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانه ای، به تبیین جایگاه خانواده در نظام تربیتی نهج البلاغه، واکاوی مهم ترین کارکردهای آن در سه حوزه ی ایمانی، اخلاقی و فرهنگی اجتماعی، و شناسایی برخی از آسیب های فرهنگی تهدیدکننده ی خانواده می پردازد. سپس با استناد به سخنان امیرالمومنین علی(ع) به ویژه نامه ی ۳۱، راهکارهای کاربردی برای تقویت کارکردهای خانواده و مقابله با این آسیب ها ارائه می کند. یافته ها نشان می دهد که خانواده در نهج البلاغه، مدرسه ی ایمان، مهد تربیت اخلاقی و سنگر اصلی پاسداری از هویت دینی و فرهنگی است و با بازگشت به الگوی علوی در تربیت، می توان بر چالش هایی همچون سست شدن باورهای دینی، ضعف نظارت عاطفی و تربیتی والدین، نفوذ سبک زندگی مصرف گرا و اختلال در ارتباطات خانوادگی غلبه نمود. در پایان، پیشنهادهایی برای برنامه ریزان آموزشی، مربیان و والدین در جهت تقویت بنیان خانواده در پرتو آموزه های نهج البلاغه ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

خانواده ، نظام تربیتی نهج البلاغه ، آسیب های فرهنگی ، کارکردهای تربیتی ، راهکارهای مقابله.