ارتقای مشارکت انجمن اولیا و مربیان به عنوان راهکاری برای جبران کمبود نیروی تربیتی در مدارس(مطالعه موردی)

پژوهش حاضر با هدف بررسی چگونگی افزایش مشارکت انجمن اولیا و مربیان در جهت جبران کمبود نیروی تربیتی در دبیرستان طلیعه نورالمهدی (دوره اول) شهرستان قوچان انجام شده است. این پژوهش از نوع اقدام پژوهی بوده و جامعه آماری شامل ۱۶۳ دانش آموز، ۱۹ دبیر و اعضای انجمن اولیا و مربیان می باشد. داده ها از طریق مشاهده مستقیم رفتار دانش آموزان، مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان و اعضای انجمن اولیا در دو مرحله (قبل و بعد از اجرای راهکارها) گردآوری شد. راهکارهای اجرا شده شامل توانمندسازی معلمان از طریق کارگاه های آموزشی، فعال سازی نقش انجمن اولیا و مربیان، بهره گیری از ظرفیت طلاب حوزه علمیه خواهران و برگزاری کارگاه های آموزشی برای والدین در زمینه مهارت های فرزندپروری بود. یافته ها نشان داد که پس از اجرای راهکارها، بار مسئولیت معلمان از ۹۴ درصد به ۱۱ درصد کاهش یافت، استرس و فرسودگی شغلی از ۸۹ درصد به ۶ درصد رسید، اختلال در کلاس درس از ۸۹ درصد به ۱۱ درصد کاهش پیدا کرد و نگرانی والدین از کاهش رفتارهای اخلاقی دانش آموزان از ۸۷ درصد به ۳۷ درصد کاهش یافت. همچنین مشارکت اولیا در برنامه های پرورشی و فرهنگی به طور چشمگیری افزایش یافت و آنان در قالب کارگروه های تخصصی، اردوهای آموزشی، مراسم مذهبی و ملی، مسابقات مادر و دختری و کلاس های جبرانی نقش فعالی ایفا نمودند. نتیجه گیری نهایی نشان می دهد که فعال سازی ظرفیت های انجمن اولیا و مربیان می تواند به عنوان یک راهکار موثر و پایدار برای جبران کمبود نیروی تربیتی در مدارس عمل کند، هرچند جایگزین کامل نیروی متخصص نمی شود. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود که برنامه جذب اولیای داوطلب به عنوان بخش ثابت برنامه سالانه مدارس در نظر گرفته شود، باشگاه اولیای توانمند تشکیل گردد و تجربه موفق این اقدام پژوهی به عنوان یک مدل عملیاتی به سایر مدارس منطقه ارائه شود.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، انجمن اولیا و مربیان ، کمبود نیروی تربیتی ، مشارکت والدین ، مدارس شبانه روزی