مدیریت بحران سیل شهری

اثرات سیل یکی از مهمترین بلایای طبیعی در جهان است. بیش از نیمی از خسارات سیل جهانی در آسیا رخ می دهد. علل سیل به دلیل عوامل طبیعی مانند بارندگی شدید، سیل های شدید و جزر و مد و غیره، و عوامل انسانی مانند مسدود شدن کانال ها یا تشدید کانال های زهکشی، استفاده نادرست از زمین، جنگل زدایی در مناطق سرچشمه و غیره است. سیل منجر به تلفات جانی و خسارات مالی می شود. افزایش جمعیت منجر به شهرنشینی بیشتر، مناطق نفوذناپذیرتر و نفوذ کمتر و اوج و رواناب بیشتر سیل می شود. مشکلات به دلیل سیل های شدیدتر و مکرر که احتمالا ناشی از تغییرات اقلیمی، خسارات اجتماعی-اقتصادی، جمعیت آسیب دیده، اعتراض عمومی و بودجه محدود است، بحرانی تر می شوند. پیشگیری و کاهش خسارات سیل شامل اقدامات کنترل سیل سازه ای مانند ساخت سدها یا خاکریزهای رودخانه ای و اقدامات غیرسازه ای مانند پیش بینی و هشدار سیل، مدیریت خطر و ریسک سیل، مشارکت عمومی و ترتیبات نهادی و غیره است. مدیریت بحران سیل در کشورهای در حال توسعه عمدتا واکنشی به شرایط بحرانی رایج (واکنش اضطراری و بازیابی) است. واکنش اضطراری باید به واکنش پیشگیرانه تغییر یابد تا اثربخشی مدیریت افزایش یابد و خسارات جانی و مالی کاهش یابد. مدیریت بحران پیشگیرانه نیاز به مشارکت بیشتر دولت های مختلف، سازمان های غیردولتی و خصوصی و مشارکت عمومی دارد. این امر مستلزم تلاش و زمان بیشتر، بودجه، تجهیزات، امکانات و منابع انسانی بیشتر است که منجر به ادغام مدیریت بحران سیل برای فعالیت های بلندمدت و کوتاه مدت می شود.

کلیدواژه ها:

سیل های شهری ، مدیریت بحران سیل ، اقدامات کنترل سیل ، مدیریت ریسک