طراحی مدل های درآمد زایی از اکوتوریسم در راستای ایجاد درآمد زایی شهرداریها ( مورد مطالعه دره بهشت ، فاز ۸ شهر پردیس )

اکوتوریسم در مدیریت نوین شهری، به عنوان استراتژی هوشمندانه ای برای جایگزینی منابع درآمدی ناپایدار (نظیر تراکم فروشی) مطرح است که از طریق تبدیل «سرمایه های طبیعی» به «ارزش اقتصادی»، زمینه ساز خودکفایی مالی شهرداری ها می شود. این مدل درآمدزایی نه تنها از طریق درآمدهای مستقیم مانند اخذ عوارض ورود، اجاره بهای مکان های تفریحی به بخش خصوصی و بهره برداری از خدمات گردشگری حاصل می شود، بلکه با بهره گیری از رویکردهای ارزش افزوده زمین، باعث ارتقای کیفیت محیطی و افزایش بهای املاک مجاور می شود که در نهایت درآمدهای پایدار ناشی از عوارض نوسازی و کسب وکارهای سبز را به دنبال دارد. با این حال، شرط موفقیت این مدل در مناطق کوهستانی مانند پردیس، رعایت «ظرفیت برد محیطی» و مدیریت هزینه های پنهان نگهداری زیرساخت هاست؛ بدین معنا که شهرداری با ایفای نقش رگولاتور و تسهیل گر در مشارکت های عمومی-خصوصی ، باید با کمترین مداخله کالبدی در خاک و اکوسیستم، تجربه گردشگری منحصربه فردی خلق کند که ضمن پوشش هزینه های ترافیکی و فنی، به تولید ثروت پایدار و حفاظت از سیمای طبیعی شهر منجر گردد.این پژوهش با هدف گذار از درآمدهای ناپایدار شهری به سمت درآمدهای مبتنی بر ظرفیت های بومی، به طراحی مدلی جهت بهره برداری اقتصادی از پتانسیل های اکوتوریستی «دره بهشت» در فاز ۸ شهر پردیس می پردازد. با بهره گیری از رویکرد تحلیلی SWOT و فرآیند تحلیل سلسله مراتبی (AHP) برای اولویت بندی، این مطالعه ضمن شناسایی فرصت های اکولوژیک محدوده، مدل های درآمدزایی پایداری را پیشنهاد می دهد که با ایجاد توازن میان حفاظت از محیط زیست، ارتقای زیرساخت های تفریحی و مشارکت بخش خصوصی، ظرفیت های جدیدی برای تامین مالی شهرداری پردیس فراهم می آورد؛ رویکردی که علاوه بر تامین منافع اقتصادی، با مدیریت تعاملات کالبدی-ترافیکی و پایداری ژئوتکنیکی، به توسعه متوازن و افزایش کیفیت زیست محیطی در این منطقه منجر خواهد شد.

کلیدواژه ها:

درآمد زایی ، اکوتوریسم ، شهرداری ، دره بهشت ، شهر پردیس