رابطه معلم–دانش آموز و پیشرفت تحصیلی: مرور نظری و راهبردهای عملی در مدارس ابتدایی

رابطه معلم–دانش آموز یکی از مهم ترین مولفه های محیط آموزشی و از عوامل موثر بر پیشرفت تحصیلی، انگیزش، مشارکت کلاسی و بهزیستی روان شناختی دانش آموزان است. این رابطه در دوره ابتدایی اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا دانش آموزان در این دوره، مدرسه و معلم را به عنوان منابع اصلی حمایت، امنیت، یادگیری و پذیرش اجتماعی تجربه می کنند. هدف مقاله حاضر، بررسی مبانی نظری و شواهد پژوهشی مربوط به نقش رابطه معلم–دانش آموز در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی و ارائه راهبردهای عملی برای بهبود این رابطه است. روش مطالعه، مرور روایتی و تحلیلی منابع علمی مرتبط با موضوع است. یافته ها نشان می دهد که رابطه مثبت معلم–دانش آموز، که با صمیمیت، حمایت عاطفی، اعتماد، احترام، ارتباط دوسویه و کاهش تعارض مشخص می شود، از طریق افزایش انگیزش، احساس شایستگی، خودتنظیمی، مشارکت تحصیلی و پشتکار، به بهبود عملکرد تحصیلی کمک می کند. همچنین، رابطه میان حمایت معلم و پیشرفت تحصیلی ممکن است دوسویه باشد؛ به این معنا که دانش آموزان موفق تر نیز احتمالا حمایت آموزشی بیشتری از معلم دریافت می کنند. در پایان، راهبردهایی مانند شناخت فردی دانش آموزان، گوش دادن فعال، بازخورد سازنده، مدیریت مثبت کلاس، حمایت از خودمختاری، برقراری ارتباط با خانواده و استفاده از مداخلات مدرسه محور پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

رابطه معلم–دانش آموز ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، حمایت معلم ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت کلاسی