مدیریت تراکم ذخیره سازی سازی در کاهش استرس اکسیدانی و ماهی قزل آلا

پژوهش حاضر با هدف مدیریت تراکم ذخیره سازی در کاهش استرس اکسیدانی در ماهی قزل آلای رنگین کمان انجام شد. روش پژوهش از نوع تجربی با طرح کاملا تصادفی بود و جامعه آماری شامل بچه ماهیان قزل آلای رنگین کمان با میانگین وزنی ۳۰ گرم بود که به مدت ۶۰ روز در تراکم های مختلف پرورش یافتند. بدین منظور، تعداد ۱۳۵۰ قطعه ماهی قزل آلای رنگین کمان تهیه و به طور تصادفی در ۱۲ تانک فایبرگلاس توزیع شده و در تراکم های ۱۵، ۳۰، ۴۵ و ۶۰ کیلوگرم در متر مکعب به مدت ۶۰ روز پرورش داده شدند. در پایان دوره، شاخص های رشد، پاسخ های استرسی، ایمنی و متابولیک مورد اندازه گیری قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که وزن نهایی، افزایش وزن و ضریب راندمان پروتئین در ماهیان پرورش یافته در تراکم های ۳۰ و ۴۵ کیلوگرم نسبت به تراکم های ۱۵ و ۶۰ کیلوگرم به طور معنی داری بالاتر و ضریب تبدیل غذا پایین تر بود. بالاترین سطوح کورتیزول و لاکتات سرم در تراکم ۶۰ کیلوگرم مشاهده شد و پس از آن تراکم ۱۵ کیلوگرم قرار داشت که نشان دهنده وجود استرس در تراکم پرورش بالا و تراکم خیلی پایین می باشد. بر اساس یافته های به دست آمده می توان نتیجه گرفت که تراکم های خیلی پایین و خیلی بالا هر دو می توانند باعث ایجاد استرس اکسیداتیو در ماهی قزل آلای رنگین کمان شوند و مدیریت بهینه تراکم ذخیره سازی در محدوده ۳۰ تا ۴۵ کیلوگرم در متر مکعب می تواند ضمن بهبود عملکرد رشد، از بروز استرس اکسیداتیو جلوگیری نماید. بنابراین پیشنهاد می شود که در مزارع پرورش ماهی قزل آلا، تراکم ذخیره سازی در این محدوده بهینه نگهداری شود تا ضمن افزایش بهره وری، سلامت و رفاه ماهیان نیز تامین گردد.

کلیدواژه ها:

تراکم ذخیره سازی ، استرس اکسیداتیو ، قزل آلای رنگین کمان ، آنزیم های آنتی اکسیدان ، پرورش ماهی