فراتر از آب باران: شهر اسفنجی به مثابه محور کاهش کربن و مدیریت پسماند در کلان شهرها

مفهوم شهر اسفنجی در ابتدا به عنوان راهکاری برای مدیریت سیلاب های شهری و افزایش تاب آوری در برابر تغییرات اقلیمی مطرح شد؛ اما پژوهش های اخیر نشان می دهد که این رویکرد ظرفیت بسیار فراتری برای تبدیل به یک الگوی یکپارچه در مدیریت متابولیسم شهری دارد. هدف این مقاله، ارائه چارچوبی نظری و عملیاتی برای گسترش دامنه شهر اسفنجی فراتر از مدیریت آب های سطحی و ورود به حوزه های کاهش کربن و مدیریت پسماند است. روش تحقیق، ترکیبی از مرور نظام مند ادبیات و تحلیل محتوای مطالعات موردی موفق در شهرهای پیشرو است. یافته ها نشان می دهد که تلفیق زیرساخت های آبی-سبز با سیستم های هضم بی هوازی پسماند آلی و فاضلاب، می تواند چرخه های بسته ای برای تولید بیو انرژی و کاهش چشمگیر انتشار گازهای گلخانه ای ایجاد کند. نتایج پژوهش نشان می دهد که رویکرد یکپارچه شهر اسفنجی می تواند ضمن کاهش ۳۷ درصدی روان اب های سطحی، انتشار متان از محل های دفن زباله را تا ۷۰ درصد کاهش داده و به عنوان یک راهبرد کلیدی در دستیابی به اهداف خنثی سازی کربن در کلان شهرها عمل کند. این مقاله در پایان، چارچوبی برای سیاست گذاری و اجرای این رویکرد در شهرداری ها ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

شهر اسفنجی ، کاهش کربن ، مدیریت پسماند ، هضم بی هوازی ، زیرساخت آبی-سبز ، متابولیسم شهری