اثربخشی بازی درمانی و موسیقی درمانی بر مولفه خودکنترلی کودکان با ناتوانی ذهنی

هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی بازی درمانی و موسیقی درمانی بر مولفه خودکنترلی کودکان با ناتوانی ذهنی شهر هشتگرد بود. این پژوهش از نظر رویکرد، کمی، از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ روش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و دو گروه مداخله ای بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی کودکان با ناتوانی ذهنی تحت پوشش مراکز آموزشی و توان بخشی شهر هشتگرد استان البرز در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود. از میان جامعه آماری، ۳۰ کودک به روش نمونه گیری ترکیبی در دسترس و تصادفی ساده انتخاب و در دو گروه بازی درمانی و موسیقی درمانی جای دهی شدند. برای گردآوری داده ها، از مولفه خودکنترلی پرسشنامه مهارت های اجتماعی کودکان و نوجوانان گرشام و الیوت (۱۹۹۰) استفاده شد. پایایی ابزار با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ بررسی شد و مقدار آن بالاتر از ۷۰/۰ به دست آمد. داده ها با استفاده از آزمون t زوجی و تحلیل کوواریانس تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها نشان داد که هر دو مداخله بازی درمانی و موسیقی درمانی موجب بهبود معنادار خودکنترلی کودکان با ناتوانی ذهنی شدند. همچنین، مقایسه میان دو گروه مداخله ای نشان داد که بازی درمانی در مقایسه با موسیقی درمانی، تاثیر بیشتری بر ارتقای مولفه خودکنترلی داشت. بر اساس نتایج می توان گفت بازی درمانی، با فراهم کردن موقعیت هایی برای رعایت قواعد، مدیریت هیجان ها، کنترل تکانه ها و تعامل هدفمند با دیگران، روش موثرتری برای تقویت خودکنترلی کودکان با ناتوانی ذهنی است. بنابراین، پیشنهاد می شود مراکز آموزشی و توان بخشی از برنامه های ساختاریافته بازی درمانی برای ارتقای خودکنترلی این کودکان استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، موسیقی درمانی ، خودکنترلی ، کودکان با ناتوانی ذهنی.