اثر آموزش مبتنی بر هوش گاردنر بر خلاقیت کودکان

خلاقیت یکی از مولفه های اساسی رشد شناختی کودکان است که نقش مهمی در تقویت یادگیری، حل مسئله و سازگاری آنان با موقعیت های جدید دارد. با توجه به اهمیت بهره گیری از شیوه های آموزشی متناسب با توانمندی های متفاوت کودکان، پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر آموزش مبتنی بر هوش گاردنر بر خلاقیت کودکان انجام شد. روش پژوهش شبه آزمایشی و طرح آن از نوع پیش آزمون–پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش را کودکان مراجعه کننده به یک موسسه فرهنگی–آموزشی در منطقه ۲ شهر تهران تشکیل دادند. در مرحله نخست، ۸۰ کودک با استفاده از آزمون خلاقیت تورنس ارزیابی شدند. سپس ۳۰ کودک واجد معیارهای ورود به پژوهش انتخاب و پس از همتاسازی، به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه، هر گروه شامل ۱۵ نفر، قرار گرفتند. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای و به صورت دو جلسه در هفته، آموزش مبتنی بر هوش های چندگانه گاردنر را دریافت کرد؛ درحالی که گروه گواه در این مدت آموزشی دریافت نکرد. سه هفته پس از پایان مداخله، پس آزمون برای هر دو گروه اجرا شد. داده های پژوهش با استفاده از شاخص های آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها نشان داد آموزش مبتنی بر هوش های چندگانه گاردنر موجب افزایش معنادار خلاقیت کودکان گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه شد. براساس نتایج، این شیوه آموزشی با فراهم کردن مسیرهای متنوع یادگیری، توجه به تفاوت های فردی و تقویت توانایی های حل مسئله و تفکر واگرا، می تواند به عنوان رویکردی موثر برای پرورش خلاقیت کودکان در محیط های آموزشی و فرهنگی به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

نظریه هوش های چندگانه گاردنر ، آموزش ، خلاقیت ، کودکان.