از مقایسه تا خودشناسی: بازطراحی ارزشیابی برای تقویت رشد فردی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی ضرورت بازطراحی ارزشیابی آموزشی از الگوی مقایسه محور به رویکرد خودشناسانه و رشدمدار انجام شده است. مسئله اصلی مقاله آن است که تکیه افراطی بر نمره، رتبه و مقایسه میان دانش آموزان، ارزشیابی را از کارکرد تربیتی خود دور می سازد و می تواند زمینه کاهش اعتمادبه نفس، افت انگیزش درونی، اضطراب تحصیلی و نادیده گرفتن تفاوت های فردی را فراهم کند. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است و در آن مفاهیم ارزشیابی رشدمدار، بازخورد سازنده، خودارزیابی، پرونده رشد، هدف گذاری فردی و نقش معلم در هدایت یادگیری مورد تبیین قرار گرفته است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که ارزشیابی هنگامی می تواند به رشد فردی دانش آموز کمک کند که به جای داوری نهایی درباره توانایی او، مسیر پیشرفت، تلاش، نیازهای یادگیری و ظرفیت های شخصی وی را آشکار سازد. همچنین نتایج مقاله بیانگر آن است که بازخورد توصیفی، فرصت بازنگری، مشارکت دانش آموز در شناخت عملکرد خود و پرهیز از برچسب زنی، زمینه شکل گیری خودآگاهی تحصیلی، مسئولیت پذیری، امید به پیشرفت و یادگیری عمیق تر را فراهم می کند. بر این اساس، بازطراحی ارزشیابی می تواند مدرسه را از فضای رقابت فرساینده به سوی فرهنگ رشد فردی، شناخت خویشتن و یادگیری انسانی تر هدایت کند و اعتماد آموزشی را تقویت نماید.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی رشدمدار ، خودشناسی تحصیلی ، بازخورد توصیفی ، رشد فردی ، مقایسه آموزشی ، یادگیری عمیق