تحلیل و طراحی معماری تطبیقی سیستم های هوشمند مبتنی بر هوش مصنوعی: رویکردی نوین به سمت سیستم های خودگردان و خودبهینه ساز

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 41

فایل این مقاله در 22 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CECCONF30_004

تاریخ نمایه سازی: 2 شهریور 1405

چکیده مقاله:

رشد شتابان مدل های هوش مصنوعی، افزایش حجم و پیچیدگی داده ها و پویایی شدید محیط های عملیاتی، سیستم های هوش مصنوعی سنتی را با چالش های جدی مواجه کرده است. این سیستم ها اغلب به دلیل ماهیت ایستا، ناتوانی در مدیریت Concept Drift و Data Drift، مصرف بالای انرژی، مقیاس پذیری محدود و آسیب پذیری در برابر تهدیدات سایبری پیشرفته، نمی توانند نیازهای دنیای واقعی را به طور موثر برآورده کنند. هدف اصلی این پژوهش، طراحی و تحلیل یک معماری تطبیقی جامع و هوشمند برای سیستم های هوش مصنوعی است که با ادغام هوشمندانه فناوری های نوین، به سمت سیستم های خودگردان و خودبهینه ساز حرکت کند. چارچوب پیشنهادی تحت عنوان AI²A (Adaptive Intelligent AI Architecture)، یک سیستم چندلایه، ماژولار و خودگردان است که تعامل میان چهار مولفه کلیدی را مدل سازی می کند: یادگیری ماشین تطبیقی و تقویتی، پردازش توزیع شده ابری-لبه ای، امنیت پویا و حفظ حریم خصوصی و توضیح پذیری و حاکمیت اخلاقی (XAI). این معماری با بهره گیری از الگوریتم های یادگیری تقویتی عمیق (Deep Reinforcement Learning)، AutoML، Meta-Learning، Federated Learning و تکنیک های پیشرفته تشخیص ناهنجاری، قادر است وضعیت منابع محاسباتی، الگوهای داده، سطح تهدیدات و عملکرد سیستم را به صورت لحظه ای تحلیل کرده و تصمیمات بهینه و خودکار اتخاذ نماید. یافته های تحلیلی و نتایج شبیه سازی های گسترده با ابزارهایی مانند Ray، Kubernetes، Gym و شبیه سازهای سفارشی نشان می دهد که پیاده سازی چارچوب AI²A منجر به کاهش ۳۸ تا ۵۲ درصدی مصرف انرژی و منابع محاسباتی، افزایش ۲۴ تا ۳۵ درصدی دقت و پایداری مدل ها در حضور تغییرات مفهومی، کاهش ۸۸ درصدی زمان پاسخ به تهدیدات امنیتی و بهبود ۴۲ درصدی شاخص توضیح پذیری و شفافیت تصمیم گیری نسبت به پلتفرم های موجود مانند Kubeflow، TFX و سیستم های Autonomic سنتی شده است. این چارچوب نه تنها محدودیت های سیستم های نسل فعلی را برطرف می سازد، بلکه الگویی عملی، مقیاس پذیر و اخلاق مدار برای توسعه نسل آینده سیستم های هوش مصنوعی خودگردان ارائه می دهد. پژوهش حاضر همچنین مسیرهای پژوهشی آینده در حوزه همگرایی هوش مصنوعی مولد، محاسبات کوانتومی، Edge Intelligence و Governance هوشمند را روشن می سازد.

کلیدواژه ها:

نویسندگان

علی کریمی

دانشجوی دکتری مهندسی کامپیوتر هوش مصنوعی،

احمدرضا روانبخش

دانشجوی کارشناسی مهندسی حرفه ای کامپیوتر ، آموزشکده ملی مهارت پسران بجنورد (دارالفنون)

حجت الله حسین زاده

دانشجوی کارشناسی مهندسی حرفه ای کامپیوتر ، آموزشکده ملی مهارت پسران بجنورد (دارالفنون)

یوسف سلیمانیان

دانشجوی کارشناسی مهندسی حرفه ای کامپیوتر ، آموزشکده ملی مهارت پسران بجنورد (دارالفنون)