نقش تاب آوری، عمل به باورهای دینی و سلامت معنوی در پیش بینی آشفتگی روانشناختی در دانشجویان پیام نور مرکز بناب

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تاب آوری، عمل به باورهای دینی و سلامت معنوی در پیش بینی آشفتگی روانشناختی در میان دانشجویان پیام نور مرکز بناب انجام شد. طرح پژوهش توصیفی-همبستگی و از لحاظ هدف کاربردی بود. جامعه پژوهش کلیه دانشجویان نیم سال دوم ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود که با استفاده از فرمول تاباچنیک و فیدل برای رگرسیون و در نظر گرفتن احتمال ریزش، ۱۰۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ها از طریق چهار پرسشنامه استاندارد گردآوری شد: تاب آوری کانر و دیویدسون، (۲۰۰۳)، عمل به باورهای دینی گلریز و براهنی (۱۳۵۳)، سلامت معنوی پولوتزین و الیسون، ۱۹۸۲) و آشفتگی روانشناختی لویباند و لویباند (۱۹۹۵). ابزارها از نظر روایی و پایایی مورد بررسی قرار گرفته و روایی محتوایی و همسانی درونی با آلفای کرونباخ ارزیابی شد. جهت تحلیل داده ها از آمار توصیفی (جداول فراوانی، درصد، میانگین و نمودارها) برای توصیف متغیرها استفاده شد و در بخش استنباطی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندمتغیری برای تعیین سهم هر یک از متغیرهای پیش بین به کار گرفته شد؛ تمامی آزمون ها با نرم افزار SPSS انجام شد. نتایج نشان داد تاب آوری و سلامت معنوی با آشفتگی روانشناختی رابطه ای منفی و معنادار دارند (p < .۰۵)، و عمل به باورهای دینی نیز با کاهش آشفتگی روانشناختی همبستگی معنی داری نشان داد (p < .۰۵). در تحلیل رگرسیون چندگانه، ترکیب تاب آوری، سلامت معنوی و عمل به باورهای دینی درصد معناداری از واریانس آشفتگی روانشناختی را تبیین کرد. با توجه به اندازه نمونه (n = ۱۰۰)، توصیه می شود نتایج با احتیاط تفسیر شود و در مطالعات بعدی از نمونه بزرگ تری استفاده گردد. این پژوهش نشان می دهد ترویج برنامه های تقویت تاب آوری و مداخلات مرتبط با سلامت معنوی و باورهای دینی می تواند به عنوان یکی از راهکارها برای کاهش آشفتگی روانشناختی در میان دانشجویان مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، عمل به باورهای دینی ، سلامت معنوی ، آشفتگی روانشناختی