کلاس چندپایه در همه گیری کرونا: درس هایی برای آینده

این پژوهش با هدف کشف تجارب زیسته معلمان کلاس های چندپایه از چالش ها و راهکارهای تدریس در دوران همه گیری کووید-۱۹ انجام شده است تا درس هایی برای تاب آوری نظام آموزشی در بحران های آتی استخراج گردد. مطالعه به روش کیفی و از نوع پدیدارشناسی انجام شد. مشارکت کنندگان ۱۴ معلم شاغل در کلاس های چندپاره مناطق روستایی و عشایری استان های فارس، کرمان و سیستان و بلوچستان بودند که با نمونه گیری هدفمند و معیار اشباع نظری انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق گردآوری و با روش تحلیل مضمون (تماتیک) بر اساس مدل براون و کلارک (۲۰۰۶) تحلیل شدند. تحلیل داده ها به استخراج ۵ مضمون اصلی انجامید: (۱) فروپاشی تعاملات هم پایه ای و افزایش انزوا، (۲) بارکاری مضاعف معلم در طراحی محتوای مجزا برای هر پایه، (۳) نوآوری های محلی و غیردیجیتال (مانند بسته های خودآموز کاغذی، تدریس رادیویی، صف بندی فاصله دار در حیاط مدرسه)، (۴) نابرابری دیجیتال عمیق (نداشتن گوشی هوشمند، اینترنت، فضای مناسب در خانه)، (۵) درس های ماندگار برای آینده: نیاز به برنامه درسی مقاوم در برابر بحران، توانمندسازی دیجیتال معلمان چندپایه و ایجاد شبکه های همیاری محلی. کلاس های چندپایه در کرونا با وجود آسیب پذیری بالا، ظرفیت شگرفی برای نوآوری های بومی و کم هزینه نشان دادند. توصیه می شود سیاست گذاران آموزشی «بسته بحران حداقلی» شامل محتوای چاپی خودراهبر، رادیوی تعاملی و پروتکل های حضوری با فاصله را برای این مدارس طراحی کنند.

کلیدواژه ها:

کلاس چندپایه ، همه گیری کرونا ، آموزش از راه دور ، مدارس روستایی ، تاب آوری آموزشی ، پدیدارشناسی.