مروری بر ارزیابی بلوغ دیجیتال در آموزش الکترونیکی مدارس با رویکرد سیستم های پشتیبان تصمیم گیری (DSS) و روش های AHP-TOPSIS

تحول دیجیتال در نظام های آموزشی به عنوان یکی از ارکان اصلی نوآوری و بهبود کیفیت یادگیری شناخته می شود. با وجود سرمایه گذاری های گسترده در فناوری و زیرساخت های آموزشی، بسیاری از نظام های آموزشی، از جمله مدارس ایران، هنوز فاقد چارچوب های علمی و بومی برای ارزیابی بلوغ دیجیتال آموزش الکترونیکی هستند. این مقاله مروری با هدف بررسی مطالعات و مدل های موجود در حوزه بلوغ دیجیتال، به تحلیل ابعاد، شاخص ها و روش های ارزیابی با تاکید بر سیستم های پشتیبان تصمیم گیری (DSS) می پردازد. در این راستا، از ترکیب روش های فرآیند تحلیل سلسله مراتبی (AHP) برای وزن دهی معیارها و روش تاپسیس (TOPSIS) برای رتبه بندی سطوح بلوغ استفاده شده است. مرور ادبیات نشان می دهد که ابعاد «فناورانه»، «منابع انسانی»، «فرهنگی» و «مدیریتی» بیشترین نقش را در تبیین بلوغ دیجیتال ایفا می کنند. همچنین، به کارگیری نسخه های فازی AHP-TOPSIS به عنوان رویکردی موثر در مدیریت ابهام و ارتقای دقت تصمیم گیری مورد توجه قرار گرفته است. نتایج مرور نشان می دهد که معیارهای مربوط به فرآیندهای آموزشی، رهبری و فرهنگ دیجیتال بیشترین تاثیر را در دستیابی به سطوح بالاتر بلوغ دارند، در حالی که چالش های زیرساختی و نابرابری دسترسی، موانع اصلی توسعه آموزش دیجیتال محسوب می شوند. در نهایت، این مقاله با تلفیق یافته های نظری و تجربی، چارچوبی مرجع برای طراحی مدل های بومی ارزیابی بلوغ دیجیتال و پشتیبانی تصمیم در سیاست گذاری آموزشی پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

بلوغ دیجیتال ، سیستم پشتیبان تصمیم گیری (DSS) ، تحلیل سلسله مراتبی (AHP) ، روش ایده آل پذیری (TOPSIS).