سنجش کیفیت تدریس مجازی؛ مسیر تازه ی معلم در عصر دیجیتال

هدف از پژوهش حاضر، سنجش کیفیت تدریس مجازی از دیدگاه معلمان دوره ی متوسطه ی شهر تهران بود. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوه ی گردآوری داده ها، توصیفی-پیمایشی است. جامعه ی آماری پژوهش را کلیه ی معلمان دوره ی متوسطه ی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ تشکیل می دادند که از میان آن ها ۳۲۰ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه ی محقق ساخته ای بود که روایی آن توسط متخصصان فناوری آموزشی و برنامه ی درسی تایید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ (α = ۰/۹۴) محاسبه شد. پرسشنامه دارای هفت بعد شامل دانش محتوایی-آموزشی، کفایت زیرساخت های فناورانه، تعامل آموزشی، شیوه های ارزیابی، مشارکت یادگیرنده، توسعه ی حرفه ای و ملاحظات اخلاقی-فرهنگی بود. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از آزمون های کولموگروف-اسمیرنوف و تی تک نمونه ای انجام شد. یافته ها نشان داد که کیفیت تدریس مجازی در همه ی ابعاد در سطح متوسط ارزیابی شده است. در میان ابعاد، «توسعه ی حرفه ای» بالاترین و «مشارکت یادگیرنده» پایین ترین امتیاز را به خود اختصاص دادند. نتایج بیانگر شکاف معنادار آماری میان وضعیت موجود و وضعیت مطلوب کیفیت تدریس مجازی بود. پژوهش نتیجه می گیرد که ارتقای کیفیت تدریس مجازی مستلزم رویکردی نظام مند شامل برنامه های آموزش معلمان، توسعه ی زیرساخت ها و طراحی چارچوب های ارزیابی متناسب با بافت فرهنگی و آموزشی ایران است. یافته های پژوهش برای سیاست گذاران آموزشی، مدیران مدارس و موسسات تربیت معلم در ایران کاربرد دارد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: سنجش کیفیت ، تدریس مجازی ، عصر دیجیتال ، تربیت معلم ، یادگیری برخط ، ارزیابی آموزشی