خلاقیت در تدریس؛ از کلاس معمولی تا کلاس الهام بخش

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خلاقیت در تدریس و تاثیر آن بر تحول کلاس های درس معمولی به فضاهای یادگیری الهام بخش انجام شد. روش پژوهش توصیفی-پیمایشی و از نوع کاربردی بود. جامعه آماری شامل تمامی معلمان مقطع متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۲۸۰ نفر به روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ای بود که روایی آن توسط متخصصان علوم تربیتی تایید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ (α = ۰/۹۴) محاسبه شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و آزمون تی تک نمونه ای انجام گرفت. یافته ها نشان داد که میانگین نمره معلمان در خصوص کاربرد خلاقیت در تدریس به طور معناداری بالاتر از میانگین نظری است (t = ۱۸/۶۲، p < ۰/۰۰۱). همچنین نتایج بیانگر آن بود که به کارگیری روش های خلاقانه تدریس، تاثیر معناداری بر تحول کلاس های معمولی به کلاس های الهام بخش دارد. بر اساس نتایج می توان نتیجه گرفت که خلاقیت در تدریس به عنوان یکی از اساسی ترین عوامل بهبود کیفیت آموزش و ایجاد فضاهای یادگیری الهام بخش عمل می کند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: خلاقیت ، تدریس ، کلاس الهام بخش ، نوآوری آموزشی ، معلمان ایرانی ، فضای یادگیری ، روش های خلاقانه تدریس