تاثیر آموزش ترکیبی (حضوری- مجازی) بر یادگیری دانش آموزان ابتدایی

آموزش ترکیبی به عنوان یکی از الگوهای غالب تحول آموزشی در دهه اخیر، در پیوند میان آموزش حضوری و فناوری های دیجیتال، ظرفیت ویژه ای برای بازطراحی تجربه یادگیری دانش آموزان ابتدایی فراهم کرده است. با این حال، اثربخشی آن در دوره ابتدایی، برخلاف آموزش عالی، به دلیل ویژگی های رشدی، عاطفی، زبانی و شناختی کودکان، به سادگی قابل تعمیم نیست و نیازمند تحلیل چندلایه است. هدف این مقاله، بررسی علمی و تحلیلی تاثیر آموزش ترکیبی بر یادگیری دانش آموزان ابتدایی از منظر شناختی، انگیزشی، روان شناختی، اجتماعی، خانوادگی و آموزشی است. روش مقاله، مروری-تحلیلی و مبتنی بر ترکیب یافته های پژوهش های فارسی و انگلیسی منتشرشده در سال های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴ و پس از ۲۰۲۰ است. بر اساس شواهد، آموزش ترکیبی در صورت طراحی آموزشی مناسب می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش انگیزش، تقویت مشارکت والدین، ارتقای خودتنظیمی و توسعه سواد دیجیتال منجر شود؛ با این حال، در غیاب زیرساخت مناسب، مهارت دیجیتال معلمان و حمایت خانواده، ممکن است شکاف یادگیری، خستگی شناختی و نابرابری آموزشی را تشدید کند. یافته های پژوهش های داخلی نشان می دهد مداخلاتی مانند مشارکت والدین در محیط یادگیری ترکیبی، با بهبود معنادار یادگیری و انگیزش همراه بوده اند، و پیوند میان مدیریت استعداد و مهارت های یادگیری ترکیبی نیز از مسیر انگیزه خودمختار تقویت می شود. در منابع انگلیسی نیز شواهدی درباره اثر مثبت آموزش ترکیبی بر مشارکت، دقت پاسخ، نگرش یادگیری و سواد دیجیتال مشاهده می شود. در پایان، مقاله بر این نکته تاکید می کند که آموزش ترکیبی در ابتدایی نه یک جایگزین ساده برای آموزش حضوری، بلکه یک اکوسیستم آموزشی پیچیده است که نیازمند طراحی رشدمحور، حمایت خانوادگی و توانمندسازی معلم است.

کلیدواژه ها:

کلیدواژگان: آموزش ترکیبی ، یادگیری دانش آموزان ابتدایی ، انگیزش تحصیلی ، خودتنظیمی یادگیری ، سواد دیجیتال