یاددهی–یادگیری هوشمند؛ راهکاری برای ارتقای کیفیت آموزشی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش یاددهی–یادگیری هوشمند به عنوان راهکاری موثر برای ارتقای کیفیت آموزشی در مدارس است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها توصیفی–پیمایشی است. جامعه آماری شامل کلیه دبیران دوره دوم متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود که با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی و بر اساس فرمول کوکران، تعداد ۲۸۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ای بود که روایی آن توسط متخصصان فناوری آموزشی و برنامه درسی تایید شد (CVR = ۰/۸۷، CVI = ۰/۹۱) و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ (α = ۰/۹۴) محاسبه گردید. برای تحلیل داده ها از آزمون کولموگروف–اسمیرنوف به منظور بررسی نرمال بودن توزیع داده ها و از آزمون تی تک نمونه ای جهت آزمون فرضیه ها استفاده شد. یافته ها نشان داد که یاددهی–یادگیری هوشمند تاثیر معناداری بر ارتقای کیفیت آموزشی در تمامی ابعاد شامل طراحی محتوا، محیط های یادگیری تعاملی، یادگیرنده محوری، انطباق پذیری، بازخورد فوری و ارزیابی مستمر دارد. نتایج آزمون تی تک نمونه ای نشان داد که میانگین نمرات تمامی مولفه ها به طور معناداری بالاتر از میانگین نظری است (p < ۰/۰۰۱). بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود برنامه ریزان و سیاست گذاران آموزشی، زیرساخت های لازم برای اجرای یاددهی–یادگیری هوشمند در مدارس را فراهم، دوره های آموزشی ضمن خدمت معلمان را برگزار و محتوای هوشمند بومی سازی شده را تولید کنند.واژگان کلیدی: یاددهی–یادگیری هوشمند، کیفیت آموزشی، محیط های یادگیری هوشمند، یادگیری انطباقی، فناوری آموزشی