وقتی کلاس شلوغ می شود؛ ۷ تکنیک آرام سازی بدون فریاد و تنبیه

مدیریت کلاس درس از دیرباز یکی از مهم ترین چالش های پیش روی معلمان در سراسر جهان بوده است. رویکردهای سنتی انضباطی، به ویژه آن هایی که بر تنبیه و توبیخ کلامی تکیه دارند، اغلب اطاعت کوتاه مدت را به بهای از دست رفتن انگیزش، خودتنظیمی و امنیت روان شناختی بلندمدت فراهم می کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی هفت تکنیک آرام سازی غیرتنبیهی شامل تنفس عمیق، پیام های ساکت، موسیقی ملایم، گوشه آرامش، استراحت های حرکتی، توجه گردانی مثبت و گفت وگوی هدایت شده در بازگرداندن نظم به کلاس های شلوغ انجام شد. روش پژوهش توصیفی-پیمایشی و ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته ای بود که میان ۲۴۰ نفر از معلمان دوره ابتدایی و متوسطه اول شهر تهران که به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شده بودند توزیع شد. روایی صوری و محتوایی پرسشنامه با نظر ۱۲ نفر از متخصصان روان شناسی تربیتی تایید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۰/۹۳ محاسبه شد. آزمون کولموگروف-اسمیرنوف نشان داد توزیع داده ها نرمال است (p > ۰.۰۵) و امکان استفاده از آزمون های پارامتریک فراهم است. نتایج آزمون تی تک نمونه ای بیانگر آن بود که هر هفت تکنیک به طور معناداری بالاتر از میانگین نظری (۳) قرار دارند؛ در این میان، تکنیک های توجه گردانی مثبت (M = ۴.۴۱, SD = ۰.۵۸) و پیام های ساکت (M = ۴.۳۲, SD = ۰.۶۱) بالاترین امتیاز اثربخشی را کسب کردند. یافته ها حاکی از آن است که معلمان می توانند بدون فریاد و تنبیه، با استفاده از مداخلات کم هزینه و کم استرس، مدیریت کلاس را به دست گیرند و در عین حال به رشد ظرفیت های خودتنظیمی دانش آموزان کمک کنند. این پژوهش بر ادغام این تکنیک ها در برنامه های تربیت معلم و نظام های حمایت رفتاری مثبت در سطح مدرسه تاکید دارد.