نقش مهدویت و انتظار در تربیت دینی و هویت بخشی به نسل نوجوان

مهدویت و فرهنگ انتظار از مهم ترین آموزه های اعتقادی در اندیشه اسلامی و به ویژه در مکتب تشیع است که علاوه بر جنبه اعتقادی، ظرفیت گسترده ای برای تربیت اخلاقی، اجتماعی و هویتی انسان دارد. دوران نوجوانی یکی از حساس ترین مراحل زندگی انسان در شکل گیری شخصیت، نظام ارزشی، باورهای دینی و هویت فردی و اجتماعی است. نوجوان در این دوره با پرسش هایی درباره معنای زندگی، آینده، عدالت، مسئولیت اجتماعی و جایگاه خود در جامعه مواجه می شود و پاسخ مناسب به این پرسش ها می تواند در شکل گیری هویتی متعادل و پایدار موثر باشد. فرهنگ مهدویت با تاکید بر امید به آینده، تحقق عدالت، مسئولیت پذیری، اصلاح فرد و جامعه و مبارزه با ظلم و فساد می تواند چارچوبی مناسب برای پاسخ گویی تربیتی به بخشی از نیازهای نسل نوجوان فراهم آورد.پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مهدویت و انتظار در تربیت دینی و هویت بخشی به نسل نوجوان انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع کتابخانه ای است. یافته های پژوهش نشان می دهد که انتظار صحیح، برخلاف برداشت های منفعلانه، نوعی نگرش فعال و مسئولانه نسبت به زندگی و آینده ایجاد می کند. این فرهنگ می تواند زمینه تقویت امید، خودشناسی، مسئولیت پذیری، عدالت خواهی، اخلاق مداری، تعلق دینی و هویت اجتماعی نوجوانان را فراهم سازد. با این حال، انتقال نادرست مفاهیم مهدوی، ارائه مطالب صرفا شعاری، بی توجهی به پرسش های نسل جدید و گسترش اطلاعات غیرمعتبر در فضای مجازی از مهم ترین چالش های تربیت مهدوی به شمار می روند. بنابراین، بهره گیری از شیوه های تربیتی جذاب، گفت وگومحور، عقلانی و متناسب با اقتضائات نوجوانان ضروری است.کلیدواژه ها: مهدویت، انتظار، تربیت دینی، هویت، نوجوان، فرهنگ انتظار، تربیت اخلاقی، امید به آینده.