تاثیر بازی محوری در فرآیند یادگیری

بازی به عنوان یکی از طبیعی ترین و موثرترین شیوه های فعالیت کودکان، می تواند نقش مهمی در شکل گیری فرایندهای شناختی، عاطفی و اجتماعی آنان داشته باشد. با توجه به ضرورت حرکت نظام های آموزشی از روش های سنتی و انتقال محور به سوی شیوه های فعال و دانش آموزمحور، استفاده از بازی محوری می تواند زمینه مناسبی برای افزایش مشارکت و اثربخشی یادگیری فراهم سازد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بازی محوری در فرایند یادگیری انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی بوده و اطلاعات مورد نیاز با استفاده از مطالعه کتابخانه ای و بررسی منابع و پژوهش های مرتبط فارسی و خارجی گردآوری شده است. یافته های پژوهش نشان داد که بازی محوری می تواند از طریق ایجاد محیطی جذاب، پویا و تعاملی، انگیزه دانش آموزان را برای یادگیری افزایش داده و زمینه مشارکت فعال آنان را فراهم کند. همچنین استفاده هدفمند از بازی در فرایند تدریس می تواند موجب تقویت توجه و تمرکز، درک بهتر مفاهیم درسی، ماندگاری آموخته ها، توانایی حل مسئله و خلاقیت دانش آموزان شود. نتایج همچنین نشان داد که بازی های گروهی فرصت مناسبی برای تقویت تعامل اجتماعی، همکاری، مسئولیت پذیری، رعایت قوانین و مهارت های ارتباطی فراهم می کنند. از سوی دیگر، تجربه موفقیت در فعالیت های بازی محور می تواند به افزایش اعتمادبه نفس و ایجاد نگرش مثبت تر نسبت به مدرسه و یادگیری منجر شود. با وجود این، اثربخشی بازی محوری به عواملی همچون هدفمند بودن فعالیت، تناسب بازی با محتوای آموزشی، سن و توانایی دانش آموزان، مهارت معلم، زمان و امکانات موجود وابسته است. بنابراین، بازی زمانی می تواند به یک روش آموزشی موثر تبدیل شود که از حالت سرگرمی صرف خارج شده و به صورت برنامه ریزی شده و هماهنگ با اهداف آموزشی مورد استفاده قرار گیرد. در مجموع، نتایج پژوهش نشان می دهد که بازی محوری می تواند با فعال کردن نقش دانش آموز در فرایند یادگیری، زمینه شکل گیری یادگیری عمیق تر، معنادارتر و پایدارتر را فراهم کرده و به عنوان یکی از راهبردهای موثر برای ارتقای کیفیت آموزش مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: بازی محوری ، یادگیری ، یادگیری فعال ، بازی آموزشی ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت دانش آموزان ، خلاقیت ، حل مسئله.