نقش تجهیزات هوشمند آموزشی در افزایش اثربخشی تدریس

هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش تجهیزات هوشمند آموزشی در افزایش اثربخشی تدریس در مدارس متوسطه دوره دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها توصیفی-پیمایشی بود. جامعه آماری شامل کلیه دبیران مدارس متوسطه دوره دوم شهر تهران به تعداد ۲۸۵۰۰ نفر بود که با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی متناسب و بر اساس فرمول کوکران، حجم نمونه ۳۸۰ نفر تعیین شد. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ای با ۴۵ گویه در طیف لیکرت پنج درجه ای بود که در هشت مولفه شامل کیفیت سخت افزار، کیفیت نرم افزار، محتوای دیجیتال، آمادگی معلمان، تعامل یادگیرنده، زیرساخت، مدیریت و پشتیبانی، و یادگیری شخصی سازی شده تنظیم شد. روایی صوری و محتوایی پرسشنامه توسط ۱۰ نفر از متخصصان حوزه تکنولوژی آموزشی تایید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۰/۹۴ محاسبه شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۶ در دو سطح آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار) و آمار استنباطی (آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و آزمون تی تک نمونه ای) انجام شد. نتایج آزمون کولموگروف-اسمیرنوف نشان دهنده توزیع نرمال داده ها بود. یافته های آزمون تی تک نمونه ای حاکی از آن بود که تجهیزات هوشمند آموزشی تاثیر معناداری بر افزایش اثربخشی تدریس دارند (p<۰.۰۰۱) و میانگین کل (M=۴.۲۱) بالاتر از مقدار میانگین فرضی (۳) قرار داشت. در میان مولفه های هشت گانه، به ترتیب «تعامل یادگیرنده با محتوا» (M=۴.۳۲)، «کیفیت محتوای دیجیتال» (M=۴.۱۸)، «آمادگی معلمان» (M=۴.۰۵)، و «یادگیری شخصی سازی شده» (M=۳.۹۸) بیشترین نقش را در افزایش اثربخشی تدریس ایفا کردند. یافته های پژوهش نشان داد که تجهیزات هوشمند آموزشی از طریق ایجاد محیط یادگیری تعاملی، افزایش انگیزش دانش آموزان، تسهیل فرآیند یاددهی-یادگیری، و شخصی سازی فرآیند آموزش، نقش موثری در ارتقای اثربخشی تدریس معلمان ایفا می کنند. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی با تخصیص بودجه مناسب، برگزاری دوره های ضمن خدمت تخصصی برای معلمان، و توسعه زیرساخت های دیجیتال، زمینه بهره برداری بهینه از تجهیزات هوشمند آموزشی را در مدارس فراهم آورند.واژگان کلیدی: تجهیزات هوشمند آموزشی، اثربخشی تدریس، تکنولوژی آموزشی، یادگیری الکترونیکی، مدارس هوشمند