بازطراحی ساختار آموزش مجازی مدارس با هدف تقویت یادگیری، خودتنظیمی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

آموزش مجازی به یکی از ارکان مهم نظام آموزشی تبدیل شده است، اما اثربخشی آن مستلزم بازنگری در ساختار، روش های تدریس و شیوه تعامل با دانش آموزان است. پژوهش حاضر با هدف بررسی بازطراحی ساختار آموزش مجازی مدارس با تاکید بر تقویت یادگیری، خودتنظیمی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان انجام شد. این پژوهش از نظر رویکرد، تحلیلی کیفی و از نظر شیوه گردآوری اطلاعات، کتابخانه ای است. داده های پژوهش با مطالعه و تحلیل منابع علمی و پژوهش های مرتبط با آموزش مجازی، یادگیری فعال، خودتنظیمی، مدیریت زمان، یادگیری تطبیقی و عملکرد تحصیلی گردآوری و بررسی شدند. یافته ها نشان داد که آموزش مجازی اثربخش نیازمند حرکت از الگوی انتقال یک سویه محتوا به سمت ساختاری فعال، تعاملی و دانش آموزمحور است. همچنین تقویت مهارت های خودتنظیمی، مدیریت زمان، خودارزیابی و مشارکت فعال می تواند نقش مهمی در بهبود کیفیت یادگیری داشته باشد. نتایج همچنین بر ضرورت تغییر نقش معلم از ارائه دهنده محتوا به هدایتگر و پشتیبان یادگیری تاکید دارد. در مجموع، تلفیق فناوری، محتوای مناسب، یادگیری فعال، تعامل مستمر، بازخورد هدفمند و خودتنظیمی می تواند آموزش مجازی مدارس را به محیطی پایدارتر و اثربخش تر تبدیل کرده و زمینه ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آموزش مجازی ، یادگیری فعال ، خودتنظیمی ، عملکرد تحصیلی ، بازطراحی آموزشی.