مقاله ی پژوهشی: طراحی پرسش های فراگیر در کلاس درس

پژوهش حاضر با هدف بررسی راهبردهای پرسشگری معلمان دوره ی متوسطه ی دوم در ایران و شناسایی شیوه هایی می پردازد که می توانند کل کلاس را به جای یک دانش آموز به تفکر وادارند. این مطالعه بر بستر نظریه های طبقه بندی بازنگری شده ی بلوم (اندرسون و کراتوول، ۲۰۰۱)، پژوهش های زمان انتظار رو (۱۹۷۴) و چارچوب های نوین ارزیابی تکوینی (بلک و ویلیام، ۱۹۹۸) بنا شده و ابزار پرسشنامه ای محقق ساخته را برای سنجش شش بعد پرسشگری فراگیر شامل ساختاردهی باز، تخصیص زمان انتظار، توزیع نوبت، تنظیم سطح شناختی، حلقه های بازخورد زمان انتظار و پرسشگری دانش آموزان طراحی و اعتبارسنجی می کند. جامعه ی آماری شامل ۳۲۰ معلم است که با روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی از مدارس متوسطه ی دوم پنج منطقه ی آموزش وپرورش شهرهای تهران، اصفهان، شیراز، مشهد و تبریز انتخاب شدند. داده ها با آزمون کولموگروف-اسمیرنوف برای بررسی نرمالیتی و آزمون تی تک نمونه ای در برابر نقطه ی میانی نظری ۳ تحلیل شدند. مطالعه ی مقدماتی (n = ۴۰) روایی محتوایی از طریق نظر خبرگان (CVR = ۰.۸۷، CVI = ۰.۹۱) و پایایی درونی (α = ۰.۹۴) را تایید کرد. نتایج نشان داد میانگین هر شش بعد به طور معناداری بالاتر از نقطه ی میانی نظری است (p < ۰.۰۰۱). بالاترین عملکرد در بعد توزیع نوبت (M = ۴.۱۲) و پایین ترین در بعد پرسشگری دانش آموزان (M = ۳.۳۱) مشاهده شد. یافته ها حاکی از آن است که پرسشگری فراگیر یک مهارت آموختنی و قابل اندازه گیری است و آموزش نظام مند در زمینه ی زمان انتظار، تنظیم شناختی و پرسشگری دانش آموزان می تواند عمل معلمی را دگرگون و تفکر را به فعالیتی جمعی بدل سازد.واژگان کلیدی: پرسشگری فراگیر، تفکر سطح بالا، زمان انتظار، ارزیابی تکوینی، عمل معلمی، گفتمان کلاسی، طبقه بندی بلوم