نقش معلم در ایجاد نگرش مثبت به ریاضی در دوره نوجوانی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش معلم در ایجاد نگرش مثبت به ریاضی در دوره نوجوانی انجام شده است. نگرش دانش آموزان نسبت به ریاضی یکی از عوامل مهم در میزان علاقه، انگیزش، مشارکت و استمرار آنان در فرایند یادگیری این درس به شمار می رود. دوره نوجوانی نیز به دلیل شکل گیری خودپنداره، باورهای تحصیلی و احساس شایستگی، مرحله ای مهم در شکل گیری نگرش دانش آموزان نسبت به دروس مختلف، به ویژه ریاضی است. در این پژوهش تلاش شده است نقش عواملی همچون شیوه تدریس معلم، کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز، بازخورد آموزشی، تشویق و حمایت عاطفی، ایجاد تجربه های موفقیت، توجه به تفاوت های فردی، کاهش اضطراب ریاضی و کاربردی کردن مفاهیم در شکل گیری نگرش مثبت دانش آموزان بررسی شود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی همبستگی در نظر گرفته شده است. جامعه مورد مطالعه شامل دانش آموزان دوره متوسطه و معلمان درس ریاضی است و گردآوری داده ها با استفاده از ابزارهای مناسب سنجش نگرش نسبت به ریاضی و نقش معلم انجام می شود. یافته های پژوهش نشان می دهد که رفتار و عملکرد معلم می تواند نقش مهمی در شکل گیری نگرش دانش آموزان نسبت به ریاضی داشته باشد. استفاده از روش های تدریس فعال، حل مسئله، یادگیری مشارکتی، ارائه بازخورد سازنده و ایجاد محیطی امن و حمایت کننده می تواند علاقه و اعتمادبه نفس دانش آموزان را افزایش داده و اضطراب آنان را کاهش دهد. همچنین، ارتباط دادن مفاهیم ریاضی با زندگی روزمره و فراهم کردن فرصت برای تجربه موفقیت می تواند ارزشمندی و کاربردی بودن ریاضی را برای نوجوانان آشکار سازد. در مجموع، نتایج نشان می دهد که معلم صرفا انتقال دهنده مفاهیم ریاضی نیست، بلکه از طریق شیوه تدریس، نگرش، انتظارات، تعاملات و حمایت های آموزشی و عاطفی خود می تواند نگرش دانش آموزان را نسبت به این درس شکل دهد. بنابراین، توجه به توانمندسازی معلمان در زمینه روش های نوین تدریس، مدیریت عاطفی کلاس و تقویت انگیزش می تواند گامی موثر در ایجاد نگرش مثبت و پایدار نسبت به ریاضی در دوره نوجوانی باشد.کلمات کلیدی: معلم، نگرش مثبت، ریاضی، دوره نوجوانی، انگیزش تحصیلی، اضطراب ریاضی، خودکارآمدی، روش تدریس.