بررسی تاثیر آسیب شناختی شبکه های اجتماعی بر افت تحصیلی فراگیران در بستر های نوین کلاس مجازی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر استفاده آسیب زا از شبکه های اجتماعی بر افت تحصیلی فراگیران در بستر کلاس های مجازی انجام شد. در این پژوهش ابعاد شناختی، روان شناختی و رفتاری استفاده نامناسب از شبکه های اجتماعی و ارتباط آن با عملکرد تحصیلی فراگیران مورد بررسی قرار گرفت. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه اجرا توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را فراگیران مشغول به تحصیل در دوره های آموزشی مجازی تشکیل دادند و نمونه پژوهش با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی و متناسب با حجم جامعه انتخاب شد. داده های مورد نیاز از طریق پرسشنامه استفاده آسیب زا از شبکه های اجتماعی، مقیاس خودتنظیمی یادگیری و پرسشنامه افت تحصیلی گردآوری شد. روایی ابزارها با استفاده از نظر متخصصان و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ بررسی و تایید گردید. برای تحلیل داده ها از شاخص های آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استفاده شد. همچنین به منظور تبیین روابط میان متغیرها، مدل تحلیل مسیر با تاکید بر نقش خودتنظیمی یادگیری و مشارکت آموزشی به کار گرفته شد. نتایج نشان داد بین استفاده آسیب زا از شبکه های اجتماعی و افت تحصیلی فراگیران رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین حواس پرتی، اتلاف زمان، استفاده هم زمان از شبکه های اجتماعی هنگام برگزاری کلاس و اختلال در خواب، افت عملکرد تحصیلی را افزایش می دهد. یافته ها نشان داد خودتنظیمی یادگیری و مشارکت فعال در کلاس مجازی می توانند بخشی از آثار منفی استفاده آسیب زا از شبکه های اجتماعی را کاهش دهند. بر اساس نتایج، آموزش سواد رسانه ای، تقویت مهارت مدیریت زمان و افزایش نظارت آموزشی و خانوادگی برای پیشگیری از افت تحصیلی فراگیران ضروری است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: شبکه های اجتماعی ، استفاده آسیب زا ، افت تحصیلی ، کلاس مجازی ، خودتنظیمی یادگیری