مقایسه اثر بخشی روش های حضوری و دیجیتال معاون پرورشی درآموزش مفاهیم کاربردی قرآن دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی روش های حضوری و دیجیتال معاون پرورشی در آموزش مفاهیم کاربردی قرآن به دانش آموزان است. این پژوهش با رویکرد کاربردی و به روش شبه آزمایشی انجام شد. جامعه پژوهش را دانش آموزان دوره متوسطه تشکیل دادند که به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه آموزش حضوری و دیجیتال جایگزین شدند. گروه حضوری مفاهیم کاربردی قرآن را از طریق جلسات مستقیم، گفت وگو، پرسش وپاسخ، فعالیت های گروهی و ارتباط چهره به چهره دریافت کرد و گروه دیجیتال همان مفاهیم را با استفاده از محتوای چندرسانه ای، فیلم های آموزشی، پیام رسان ها و فعالیت های تعاملی مجازی آموخت. برای گردآوری داده ها از آزمون سنجش یادگیری مفاهیم کاربردی قرآن و پرسش نامه میزان مشارکت و علاقه مندی دانش آموزان استفاده شد. روند پژوهش شامل اجرای پیش آزمون، ارائه آموزش در دو شیوه، اجرای پس آزمون و بررسی میزان تغییرات یادگیری بود. داده های گردآوری شده با استفاده از شاخص های آمار توصیفی و آزمون تحلیل کوواریانس تجزیه وتحلیل شدند و دیدگاه های دانش آموزان نیز با روش تحلیل مضمون بررسی گردید. یافته ها نشان داد هر دو روش حضوری و دیجیتال در افزایش یادگیری مفاهیم کاربردی قرآن موثر هستند؛ بااین حال، روش حضوری در ایجاد ارتباط عاطفی، پاسخ گویی فوری، تقویت مشارکت اجتماعی و پیوند دادن مفاهیم قرآنی با موقعیت های واقعی زندگی تاثیر بیشتری دارد. از سوی دیگر، روش دیجیتال در ایجاد تنوع آموزشی، دسترسی آسان به محتوا، امکان تکرار مطالب و افزایش جذابیت یادگیری موفق تر عمل می کند. در مجموع، استفاده تلفیقی از روش های حضوری و دیجیتال می تواند اثربخشی آموزش قرآن را افزایش داده و زمینه درک عمیق تر و کاربردی شدن مفاهیم قرآنی در زندگی دانش آموزان را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: معاون پرورشی ، آموزش قرآن ، مفاهیم کاربردی قرآن ، آموزش حضوری ، آموزش دیجیتال ، اثربخشی آموزشی ، دانش آموزان.