کلاس زیر و رو: یادگیری معکوس در روزگار آموزش غیرحضوری ایران

همه گیری کووید-۱۹ به طور بنیادین الگوهای آموزشی در سراسر جهان را دگرگون ساخت و ایران با چالش های خاصی ناشی از محدودیت های زیرساختی، اجتماعی-فرهنگی و آموزشی مواجه شد. پژوهش حاضر با عنوان «کلاس زیر و رو: یادگیری معکوس در روزگار آموزش غیرحضوری ایران» به بررسی کاربرد، امکان پذیری و اثربخشی الگوی کلاس معکوس در بستر آموزش غیرحضوری ایران می پردازد. این مطالعه با روش توصیفی-پیمایشی و با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته مبتنی بر طیف پنج درجهای لیکرت اجرا شد. نمونه آماری پژوهش را معلمان، دانش آموزان و دانشجویان مدارس و دانشگاه های ایران تشکیل دادند. ابزار گردآوری داده ها پنج بعد اصلی شامل یادگیری خودمحور، تعامل یادگیرنده با محتوا و با سایر یادگیرندگان، انگیزش درونی، مهارت های تفکر سطح بالا و ارزیابی تکوینی را پوشش داد. آزمون کولموگروف-اسمیرنوف توزیع غیرنرمال داده ها را در برخی ابعاد تایید کرد و لزوم به کارگیری آزمون های مناسب را توجیه نمود. نتایج آزمون تی تک نمونه ای با مقدار آزمون ۳ نشان داد که بین میانگین پاسخ های نمونه و مقدار میانی مقیاس در تمامی ابعاد پنج گانه تفاوت معناداری وجود دارد (p<۰.۰۵) و شرکت کنندگان عموما از رویکرد کلاس معکوس حمایت کرده اند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که الگوی کلاس معکوس می تواند به عنوان پاسخی آموزشی مناسب به چالش های ساختاری آموزش غیرحضوری در ایران عمل کند، مشروط بر آنکه زیرساخت های فناورانه مناسب، توسعه حرفه ای مستمر برای مدرسان و راهبردهای اجرایی متناسب با بافت فرهنگی فراهم باشد. این پژوهش به پیکره محدود پژوهش های تجربی درباره اجرای کلاس معکوس در نظام آموزشی ایران می افزاید و پیامدهای کاربردی برای سیاست گذاران، طراحان برنامه درسی و مربیان در دوران پساکرونا ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: یادگیری معکوس ، آموزش غیرحضوری ، کووید-۱۹ ، آموزش ایران ، یادگیری الکترونیکی ، یادگیری فعال ، تفکر سطح بالا ، آموزش هم زمان مجازی