پداگوژی پنجره ای: آموزش از طریق پرسش، نه پاسخ

هدف پژوهش حاضر طراحی، اعتبارسنجی و آزمون تجربی مدلی نوین در آموزش با عنوان «پداگوژی پنجره ای» است که بر پرسشگری ساختاریافته به جای انتقال مستقیم پاسخ تاکید دارد. این پداگوژی با الهام از دیالوگ سقراطی، رویکرد اکتشافی و نظریه سازنده گرایی، معلم را به تسهیل گر تبدیل می کند و یادگیرنده را در فرایند کشف معنا مشارکت می بخشد. روش پژوهش توصیفی-پیمایشی و جامعه آماری شامل ۲۸۰ نفر از معلمان و دانشجومعلمان دانشگاه های ایران بود که با روش نمونه گیری طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته ۴۸ گویه ای در طیف لیکرت پنج درج های بود که روایی صوری و محتوایی آن با نظر خبرگان و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ (α = ۰/۹۲) تایید شد. برای تحلیل داده ها از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و آزمون تی تک نمونه ای در نرم افزار SPSS استفاده شد. یافته ها نشان داد که نمرات توزیع داده ها نرمال بوده (p > ۰/۰۵) و میانگین نگرش معلمان به کاربست پداگوژی پنجره ای به طور معناداری بالاتر از مقدار متوسط (۳) است (t = ۱۲/۴۵، p < ۰/۰۰۱). نتایج بیانگر آن است که پداگوژی پنجره ای به مثابه یک چارچوب نظری منسجم، قابلیت آن را دارد که در نظام آموزشی ایران به عنوان جایگزینی برای الگوهای سنتی انتقال دانش به کار گرفته شود. این پژوهش می تواند مبنایی برای بازنگری در برنامه های درسی تربیت معلم و طراحی محیط های یادگیری مبتنی بر پرسش باشد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: پداگوژی پنجره ای ، پرسشگری ، آموزش مبتنی بر پرسش ، سازنده گرایی ، یادگیری اکتشافی ، تربیت معلم.