توسعه مدل مشارکتی نگهداری فضای سبز مبتنی بر بلاک چین و توکن های اجتماعی

رشد شتابان شهرنشینی و تشدید آلودگی هوا در کلانشهرهای ایران، ضرورت بازنگری در رویکردهای سنتی مدیریت فضای سبز را آشکار ساخته است. این مقاله با هدف ارائه چارچوبی یکپارچه برای مدیریت هوشمند فضای سبز شهری، تجربه کلانشهر تبریز را به عنوان نمونه موردی بررسی می کند. روش شناسی پژوهش بر پنج محور اصلی استوار است: طراحی سیستم آبیاری هوشمند مبتنی بر حسگرهای رطوبت خاک و شبکه LoRaWAN، مدل سازی نیاز آبی گیاهان بر اساس معادله پنمن-مانتیث، پیاده سازی زیرساخت سبز-آبی برای مدیریت رواناب شهری، پایش سلامت پوشش گیاهی با هوش مصنوعی و تصاویر ماهواره ای، و ارزیابی ترکیب بهینه گونه های گیاهی تصفیه گر. نتایج نشان می دهد که اجرای پروژه پایلوت در پارک ائل گلی با سرمایه گذاری ۳۷.۹ میلیارد ریال، دوره بازگشت سرمایه ۱.۴۳ ساله را محقق می سازد. ترکیب بهینه گونه ای شامل ۴۰ درصد سنجد، ۳۰ درصد زبان گنجشک و ۳۰ درصد چنار شرقی، قابلیت کاهش سالانه ۸.۵ تن ذرات معلق و ۹.۵ دسی بل آلودگی صوتی را در هر ۲۰ هکتار فراهم می آورد. زیرساخت سبز-آبی نیز کاهش ۴۵ درصدی رواناب شهری را با نسبت فایده به هزینه ۳.۷۳ به همراه دارد. یافته های این پژوهش می تواند مبنای سیاست گذاری شهری در سایر کلانشهرهای ایران قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فضای سبز هوشمند ، آبیاری هوشمند ، زیرساخت سبز-آبی ، هوش مصنوعی ، تبریز ، آلودگی هوا