ارزیابی توزیع فضایی فضای سبز شهری و عدالت محیطی در کلانشهر تبریز

فضای سبز شهری به عنوان یکی از مولفه های اصلی کیفیت زندگی شهری، نقش مستقیمی در سلامت جسمی و روانی شهروندان، تنظیم اقلیم محلی و ارتقای سرزندگی محیط شهری دارد. با این حال، توزیع فضایی این منابع در بسیاری از کلانشهرهای ایران، از جمله تبریز، با الگوی عادلانه فاصله دارد. این مقاله با رویکرد تحلیل فضایی-جغرافیایی و با بهره گیری از داده های GIS، تصاویر ماهواره ای و آمار اجتماعی-اقتصادی، توزیع فضای سبز را در مناطق ده گانه شهرداری تبریز ارزیابی می کند و نابرابری های فضایی موجود را از منظر عدالت محیطی تحلیل می نماید. یافته ها نشان می دهد سرانه فضای سبز در مناطق مرکزی و کم درآمد شهر به طور معناداری پایین تر از مناطق شمالی و پرتراکم تر است و دسترسی پیاده به پارک های محله ای در بخش های قابل توجهی از شهر با استانداردهای ملی و بین المللی فاصله دارد. مقاله با ارائه چارچوب سیاستی مبتنی بر عدالت توزیعی، راهکارهایی برای کاهش این نابرابری ها پیشنهاد می دهد.

کلیدواژه ها:

فضای سبز شهری ، عدالت محیطی ، توزیع فضایی ، سرانه فضای سبز ، تبریز ، GIS