ارزیابی جزایر حرارتی شهری (UHI) و راهکارهای کاهش آن با رویکرد زیرساخت سبز(مطالعه موردی: کلانشهر تبریز)

جزیره حرارتی شهری (Urban Heat Island) پدیده ای است که در آن دمای هوای مناطق شهری به طور معناداری از نواحی پیرامونی روستایی و طبیعی بیشتر است. کلانشهر تبریز با اقلیم سرد نیمه خشک، به رغم دمای پایه پایین تر نسبت به شهرهای گرم تر ایران، به دلیل گسترش سریع کالبدی، افزایش سطوح نفوذناپذیر و کاهش پوشش گیاهی شهری، با شدت گیری پدیده UHI مواجه است. این مقاله با استفاده از داده های سنجش از دور (LST از تصاویر Landsat)، تحلیل فضایی و مدل سازی آماری، الگوی توزیع جزایر حرارتی در تبریز را ارزیابی و راهکارهای کاهش آن با رویکرد زیرساخت سبز (Green Infrastructure) را ارائه می دهد. نتایج نشان می دهد اختلاف دمای سطح زمین (LST) بین هسته مرکزی شهر و حاشیه سبز پیرامونی در ماه های گرم سال به ۶ ۸-ΔT≈درجه سلسیوس می رسد. راهکارهای پیشنهادی شامل شبکه پارک های خطی، بام های سبز، دیوارهای سبز و پیاده راه های سایه انداز است که می توانند تا ۳-۴درجه کاهش دمای محلی را محقق سازند.

کلیدواژه ها:

جزیره حرارتی شهری ، زیرساخت سبز ، سنجش از دور ، دمای سطح زمین ، تبریز