تامین مالی پروژه های زیرساختی شهری از طریق مشارکت عمومی-خصوصی (PPP) چالش ها و فرصت ها در نظام حقوقی ایران

کمبود منابع مالی دولتی و شهرداری ها برای توسعه زیرساخت های شهری، در کنار رشد فزاینده نیازهای شهرنشینی، ضرورت بهره گیری از مدل های مشارکت عمومی-خصوصی (Public-Private Partnership — PPP) را در ایران دوچندان کرده است. این مقاله با رویکرد تحلیلی-تطبیقی، چارچوب حقوقی موجود برای PPP در ایران را بررسی و خلاهای قانونی، چالش های اجرایی و فرصت های بالقوه این مدل تامین مالی را در پروژه های زیرساخت شهری (حمل ونقل، آب و فاضلاب، انرژی، بازآفرینی شهری) تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهد که با وجود تصویب قانون «رفع موانع تولید رقابت پذیر» (۱۳۹۴) و آیین نامه های اجرایی مرتبط، همچنان خلاهای جدی در تضمین بازگشت سرمایه، سازوکار تخصیص ریسک و ثبات قوانین (Regulatory Stability) وجود دارد که مانع جذب موثر سرمایه خصوصی، به ویژه در سطح شهرداری ها، شده است. مقاله با ارائه چارچوب پیشنهادی تخصیص ریسک و بسته اصلاحات حقوقی-نهادی، راهکارهایی برای بهبود جذابیت مدل های PPP در پروژه های زیرساختی شهری ایران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مشارکت عمومی-خصوصی ، PPP ، تامین مالی زیرساخت شهری ، حقوق شهرداری ، تخصیص ریسک ، مالیه شهری