بررسی معیارهای برنامه ریزی کاربری اراضی در توسعه میان افزا و تاثیر آن بر کاهش پراکنده رویی شهری

پراکنده رویی شهری (Urban Sprawl) یکی از چالش های اساسی مدیریت شهری در دهه های اخیر بوده که منجر به افزایش هزینه های زیرساختی، تخریب اراضی کشاورزی و افزایش وابستگی به خودرو شخصی می شود. توسعه میان افزا (Infill Development) به عنوان رویکردی مبتنی بر بهره گیری از ظرفیت های موجود بافت شهری، راهبردی موثر در مقابله با این پدیده محسوب می شود. این مقاله با رویکرد تحلیلی-توصیفی، معیارهای برنامه ریزی کاربری اراضی در توسعه میان افزا را بررسی کرده و تاثیر آن ها بر کاهش پراکنده رویی شهری را با تاکید بر شرایط ایران و نمونه تبریز تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهد که اجرای موفق توسعه میان افزا مستلزم تدوین معیارهای دقیق تراکم، اختلاط کاربری، دسترسی به حمل ونقل عمومی و مشارکت اجتماعی است.

کلیدواژه ها:

توسعه میان افزا ، پراکنده رویی شهری ، کاربری اراضی ، تراکم شهری ، برنامه ریزی شهری