ارزیابی معیارهای کیفی نمای ساختمان های بلندمرتبه در مناطق مرکزی شهر با رویکرد شهرسازی پایدار

رشد شتابان ساخت وساز عمودی در مناطق مرکزی شهرها، به ویژه در کلان شهرهای در حال توسعه، نمای ساختمان های بلندمرتبه را به یکی از عناصر تعیین کننده منظر شهری و کیفیت محیطی تبدیل کرده است. نما در این ساختمان ها نه تنها یک لایه پوششی، بلکه رابط اصلی میان عملکرد داخلی بنا، شرایط اقلیمی، مصرف انرژی و ادراک بصری شهروندان از فضای شهری است. این پژوهش با هدف تدوین و ارزیابی معیارهای کیفی نما در ساختمان های بلندمرتبه مناطق مرکزی شهر، با تاکید بر رویکرد شهرسازی پایدار انجام شده است.روش پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و با ترکیبی از مطالعات اسنادی، مشاهده میدانی و پرسشنامه ساختاریافته میان متخصصان معماری، شهرسازی و انرژی صورت گرفته است. معیارهای کیفی نما در چهار حوزه اصلی دسته بندی شدند: عملکرد زیست محیطی و انرژی (جهت گیری، ضریب حرارتی پوسته، سایه اندازی)، کیفیت بصری و هویت شهری (تناسبات، مقیاس، تنوع در عین انسجام)، تعامل با فضای عمومی (نفوذپذیری بصری در طبقات همکف، ایجاد جداره فعال)، و پایداری اجتماعی-اقتصادی (هزینه نگهداری، دوام مصالح، انعطاف پذیری کاربری).یافته ها نشان می دهد که نماهای دوپوسته و سیستم های کنترل نور پویا، بیشترین تاثیر مثبت را بر کاهش مصرف انرژی داشته اند، در حالی که عدم توجه به مقیاس انسانی در طبقات پایین، مهم ترین عامل کاهش کیفیت تعامل با فضای شهری بوده است. این پژوهش چارچوبی برای ارزیابی چندمعیاره نما پیشنهاد می دهد که می تواند در فرآیندهای صدور مجوز ساخت و طراحی شهری مناطق مرکزی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

نمای ساختمان بلندمرتبه ، شهرسازی پایدار ، کیفیت محیطی ، منطقه مرکزی شهر ، معیارهای ارزیابی نما