مربیگری آموزشی و درس پژوهی برای رشد حرفه ای معلمان

تحولات سریع نظام های آموزشی و پیچیدگی نقش معلمان در دنیای معاصر، ضرورت بهره گیری از رویکردهای نوین توسعه حرفه ای را بیش از پیش آشکار ساخته است. در این میان، مربیگری آموزشی و درس پژوهی به عنوان دو رویکرد اثربخش، مورد توجه پژوهشگران و برنامه ریزان آموزشی قرار گرفته اند. هدف پژوهش حاضر تبیین نقش مربیگری آموزشی و درس پژوهی در رشد حرفه ای معلمان و ارتقای کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با استفاده از مطالعات اسنادی و مرور پژوهش های داخلی انجام شده است. نتایج بررسی ها نشان می دهد که مربیگری آموزشی با تاکید بر تعامل حرفه ای، بازخورد سازنده و حمایت مستمر، موجب افزایش خودکارآمدی، انگیزه شغلی و بهبود عملکرد معلمان می شود. همچنین، درس پژوهی به عنوان رویکردی مشارکتی و مبتنی بر پژوهش در کلاس درس، نقش موثری در تقویت یادگیری همکارانه، تفکر انتقادی و بهبود روش های تدریس ایفا می کند. یافته ها حاکی از آن است که تلفیق مربیگری آموزشی با درس پژوهی می تواند به شکل گیری فرهنگ یادگیری حرفه ای در مدارس منجر شود و زمینه ساز تحول در شیوه های سنتی آموزش ضمن خدمت گردد. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت حمایت مدیریتی، تقویت فرهنگ سازمانی یادگیرنده و توانمندسازی معلمان برای اجرای اثربخش این رویکردها تاکید دارد و مربیگری آموزشی و درس پژوهی را به عنوان راهبردهایی کلیدی برای ارتقای کیفیت آموزش و تربیت دانش آموزان معرفی می کند.

کلیدواژه ها:

مربیگری آموزشی ، درس پژوهی ، رشد حرفه ای معلمان ، توسعه کیفیت آموزش