پیوند زبان انگلیسی با هویت و فرهنگ ایرانی-اسلامی

زبان انگلیسی به عنوان زبان بین المللی عصر حاضر، در جوامع غیرانگلیسی زبان همواره با مسئله هویت و فرهنگ درگیر بوده است. در ایران، این درگیری به سبب تلاقی سه عامل — جهانی شدن زبان انگلیسی، سیاست های پساانقلابی هویت محور، و غنای تمدنی فرهنگ ایرانی-اسلامی — پیچیدگی ویژه ای یافته است. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای و تحلیل اسناد سیاست گذارانه و متون آموزشی، به بررسی ابعاد گوناگون پیوند زبان انگلیسی با هویت و فرهنگ ایرانی-اسلامی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که این پیوند در سه سطح سیاست گذاری زبانی، محتوای آموزشی، و کنش گری زبان آموزان قابل تحلیل است: در سطح سیاست گذاری، نگرش دوگانه ای میان «تهدید فرهنگی» و «نیاز ابزاری» حاکم است؛ در سطح محتوای آموزشی، کتاب های درسی تاکید آشکاری بر بازنمایی ارزش های اسلامی-ایرانی دارند؛ و در سطح کنش گری زبان آموزان، فرایندهای خلاقانه ای چون «فارسی سازی انگلیسی» و «رمزگردانی معکوس» شکل گرفته که بیانگر عاملیت هویتی آنان است. مقاله با ارائه راهکارهایی در جهت نیل به رویکردی متوازن، مبتنی بر گفت وگوی انتقادی میان سنت و مدرنیته، به پایان می رسد.

کلیدواژه ها:

زبان انگلیسی ، هویت ایرانی-اسلامی ، سیاست گذاری زبانی ، آموزش زبان خارجی ، فرهنگ ، جهانی شدن