هم سوسازی برنامه های پرورشی با ساحت های شش گانه و تحول نقش مربی از مجری به هدایتگر

هدف پژوهش حاضر، بررسی چگونگی هم سوسازی برنامه های پرورشی با ساحت های شش گانه تربیتی و تبیین ضرورت تحول نقش مربی از مجری برنامه ها به هدایتگر فرایند تربیت است. تربیت تمام ساحتی مستلزم آن است که فعالیت های پرورشی از رویکرد فعالیت محور و مناسبتی فاصله گرفته و بر اساس اهداف تربیتی، نیازهای دانش آموزان و رشد متوازن ابعاد مختلف شخصیت آنان طراحی شوند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و با استفاده از روش مطالعه اسنادی انجام شده است. یافته ها نشان داد که هم سوسازی برنامه های پرورشی با ساحت های اعتقادی، عبادی و اخلاقی؛ اجتماعی و سیاسی؛ زیستی و بدنی؛ زیبایی شناختی و هنری؛ اقتصادی و حرفه ای؛ و علمی و فناورانه، نیازمند برنامه ریزی یکپارچه، طراحی فعالیت های چندساحتی، افزایش مشارکت دانش آموزان و توجه به نیازهای واقعی آنان است. همچنین نتایج نشان داد که مربی پرورشی برای ایفای نقش هدایتگری باید از شایستگی های حرفه ای، اختیار تصمیم گیری، مهارت تسهیلگری و توانایی نیازسنجی و ارزشیابی برخوردار باشد. بر این اساس، تغییر نقش مربی بدون اصلاح نظام برنامه ریزی، ارزشیابی و توانمندسازی حرفه ای امکان پذیر نیست. در مجموع، حرکت از اجرای صرف برنامه ها به سمت هدایت رشد همه جانبه دانش آموز می تواند زمینه تحقق موثرتر اهداف تربیت تمام ساحتی و سند تحول بنیادین آموزش و پرورش را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

برنامه های پرورشی ، ساحت های شش گانه ، تربیت تمام ساحتی ، مربی پرورشی ، هدایتگری ، سند تحول بنیادین ، رشد همه جانبه